Echo 1 en 2

Het is lastig om te geloven dat het nu echt raak is geweest. Ik voel me ook niet anders dan anders. Ook bij het bezoekje van de consulente van Moeders voor Moeders was ik zenuwachtig voor de test, die overduidelijk positief was. Zou het misschien echter worden bij de echo?

Op de eerste maandag van onze vakantie mochten we voor een echo naar de kliniek. Volgens de berekeningen was ik bijna 7 weken zwanger.  Ik was zo gespannen als een veer en hield me maar net groot toen we de kliniek in liepen. Toen M. (die ook bij de punctie zo lief was) even snel in de wachterkamer langs kwam om me te feliciteren brak ik. Ik wilde maar één ding… kijken! 
Dus toen J. ons ophaalde was dat ook het eerste wat we deden. Zo snel als kon lag ik met mijn benen in de beugels. Kom maar op!

Aan – uit- aan – uit – aan – uit. Daar was het ieniemini kleine boontje met een nog kleiner knipperlichtje. Een zucht van opluchting ontsnapte. Jeetje… ongelofelijk! Het is echt zo! Onze eerste ontmoeting met ‘Floepske’. Waarom Floepske? Omdat de eiblaasjes ‘floep’ leeg werden gezogen en de embryo ‘floep’ met een vaart naar binnen werd geblazen.

Ons Floepske is blijven plakken! Weer een stap(je) verder!

En als je dan denkt dat ik nu gerust ben… dan heb je het mis. Heel erg mis! Terwijl we shopten voor babycadeautjes voor een ander, lieten we alles wat we voor onszelf leuk vonden liggen. Het is te vroeg. Whatsappjes van anderen die vertelden dat zij al wel wat hadden gekocht vond ik eng… want wat als?

Drie weken later (10 weken en 2 dagen zwanger), de laatste vrijdag van onze vakantie, mochten we weer voor een echo naar de kliniek. De laatste keer bij de kliniek, dus dat betekende ook afscheid nemen (en oh oh oh.. ik ben daar zo slecht in).

Ja.. ik had de afgelopen wel wat vlagen van misselijkheid gehad, maar ja…ik ben ook een week ziek geweest tijdens de vakantie. Verder heb ik niet hoeven spugen en andere bekende zwangerschapskwaaltjes had ik ook niet.
Omdat een vorige keer we ook een knipperlichtje mochten zien en het vervolgens helaas mis is gegaan, hangt er nu nog meer spanning omheen.

Al tranen wegslikkend (ikke) liepen we de kliniek binnen.

De dames van de kliniek wilden me al feliciteren, maar ik wilde eerst kijken en dan pas felicitaties ontvangen. Dus weer lag ik hopsa, snel in de beugels.
Wat we toen zagen was zo bijzonder. Het vlekje was een mensje geworden. Hoofdje, lijfje, er werd druk bewogen en zelfs ‘gezwaaid’ door Floepske. Vooral niet te vergeten… het knipperlichtje deed wat ie moest doen. KNIPPEREN!
We konden er wel uren naar blijven kijken.

J. drukte ons op het hart dat we gerust konden zijn. Dat we nu écht konden gaan genieten. Dat we de medische kritieke periode nu voorbij waren. Garanties zijn er nooit, maar we horen bij de ‘gewone’ zwangeren.

Het is bijna niet te geloven en het moet dan ook echt nog bezinken. Met een filmpje en foto op zak, nemen we al knuffelend (en ik snikkend) de felicitaties en ontvangst  en afscheid van (bijna) alle lieve schatten van de kliniek (niet iedereen werkte). Ik ga ze missen, dat weet ik nu al.




Reacties

Willemvk op 08-10-2014 20:59

Prachtig!

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Categorieën
Wie is ze?

Feitjes:
Blond, dertiger, Fries, alive and kicking, vriendin van, bazinnetje van, secretaresse, creatief, houdt van gezelligheid, van feestjes en van (de muziek van) 3 Volendamse heren; dit vaak combinatie met elkaar.

Eigenschappen
Dat is aan jou om daar achter te komen.

~~~~~~

Mijn: webwinkel

Mijn: email

 

Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl