De punctie

Lichtelijk gespannen begonnen we aan de dag. Lichtelijk inderdaad, want ik keek er zelfs een beetje naar uit. Nieuwe ronde, nieuwe manier voor ons, dus nieuwe kansen!
Netjes zoals afgesproken, nam ik om kwart voor 8 een Valiumpilletje. We reden naar de kliniek en halverwege de rit voelde ik ‘m al inkicken. Controle kwijt, wazig en zo stoned als wat. Tenminste.. ik denk dat stoned zijn zoiets als dit voelt.

Om 8.15 uur liepen we de kliniek binnen. Ik voelde me inmiddels doodongelukkig en de tranen rolden over mijn wangen. Zo wil ik mij nooit weer voelen! We werden fantastisch opgevangen en gerustgesteld. Na een prik in mijn bil nam ik plaats in bed. Het eerste scherpe randje van de Valium begon wat af te nemen, of ik begon er aan te wennen. Hoe dan ook, ik was minder van slag. De andere dames M en J waren klaar en ik mocht in de andere kamer in de stoel plaatsnemen voor de punctie.

Nee, fijn is het niet nee, dat zeg ik eerlijk. Dat was me ook van te voren gezegd. (Trouwens… alsof bevallen een pijnloos iets is). Ik concentreerde me op mijn ademhaling en keek mee op het scherm hoe alle eiblaasjes één voor één werden leeggezogen. Ik wil graag alles weten en zien. Ondertussen werd ik bemoedigend toegesproken, werd mijn hand vastgehouden en ik kon zelfs een grapje maken. (ik vond het net een spelletje op het beeldscherm… ‘bubble suck’) . Nadat alle eiblaasjes leeg waren en ik dus klaar was, wierp ik nog een snelle blik opzij naar de buisjes waar misschien wel de helft van ons toekomstige kindje in zat.

Ik werd weer naar bed begeleid en kreeg een heerlijk kopje thee en een Snelle Jelle. Terwijl vriendlief naar Zwolle ging met de belangrijke koffer, kwam M gezellig bij me kletsen. Het was zaterdag, er waren geen cliënten en ze vond het veel gezelliger bij mij te zitten, dan achter de computer te kruipen. Superlief..enneh, met mij kletsen is ook werken toch? Ik voelde me langzaamaan steeds meer mezelf. Jeuj! Tussendoor hield ik mijn telefoon in de gaten. Wachtend op een berichtje van vriendlief. Hij zou namelijk te horen krijgen hoeveel eitjes er uiteindelijk waren (een eiblaasje kan ook leeg zijn). ‘Plokplok’ deed mijn telefoon. Het was druk in het ziekenhuis, dus lief moest wat langer wachten. Wij babbelden er op los en ik voelde me steeds beter. Mijn ogen stonden ook weer helder vertelde M. Fijn!

‘Plokplok’ deed mijn telefoon weer. Er waren 11 eiblaasjes leeggezogen en er waren 9 eicellen! Whoop whoop! Wat een geweldige score! M en ik knuffelden elkaar, opgelucht en blij met het goede nieuws.

Nadat ik een plasje had gedaan, kon ik me weer aankleden. Ik had geen pijn (goede pijnstillerprik die later wel uitwerkte btw) en ook was ik weer volledig bij de pinken. Een half uurtje na het laatste appje, was vriendlief weer terug in de kliniek. Een knuffel, een zoen. Dit hebben we maar weer gedaan. Stap voor stap bekijken we het. Nu is het wachten… en hopen dat we morgen een goed nieuws telefoontje krijgen.

Met nog een knuffel van M, succeswensen en de belofte dat we haar op de hoogte houden, stappen we in de auto op weg naar huis. Duimen gekruist.


Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Categorieën
Wie is ze?

Feitjes:
Blond, dertiger, Fries, alive and kicking, vriendin van, bazinnetje van, secretaresse, creatief, houdt van gezelligheid, van feestjes en van (de muziek van) 3 Volendamse heren; dit vaak combinatie met elkaar.

Eigenschappen
Dat is aan jou om daar achter te komen.

~~~~~~

Mijn: webwinkel

Mijn: email

 

Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl