Al heel lang voordat ik zelf ook maar aan kindjes dacht, vond ik het al zo mooi. Het leek me fantastisch om te doen. Eén op één contact. Ontspannen en tja, zeg nou zelf… zo’n heerlijk zacht lijfje en spekkies om in te bijten, nodigen ook erg uit.
Babymassage!
Toen ik zwanger was van Aron wist ik dan ook zeker dat ik dat ging doen. Ik had al wat op internet geneust en uiteindelijk kwam ik via goede recensies van twee meiden die bij mij in de Centering Pregnancy groep (zwangerschapsclub maar dan anders) zaten, bij FriYolin terecht.

FriYoLin is een praktijk voor Ayurvedische massage in Sneek; babymassage, zwangerschapsmassage en reguliere massage.

De ‘Fri’ en ‘Lin’ in FriYoLin staat voor Frida Lindeboom. Frida had op het moment dat ik reageerde een arrangement, bestaande uit twee keer babymassage en één keer Ayurvedische massage voor jezelf. Ik heb op een korte Shiatsu-massage op een beurs, nog nooit een massage gehad en je moet jezelf eens verwennen nietwaar?

Er stapte een vrolijke spontane meid binnen. Ik voelde me meteen bij haar op mijn gemak. Enthousiast vertelde Frida over haar praktijk, vertelde ze meer over de oorsprong, doel en effect van Shantala babymassage en legde ze uit wat de bedoeling was van deze ‘les’. Na alles klaar te hebben gezet/gelegd en Aron klaar lag, gingen we van start. Frida liet op een pop zien wat de handelingen zijn en zelf mocht ik deze bewegingen op Aron toepassen. Gelukkig hoef je niet alles meteen te onthouden, maar krijg je van Frida een mapje met alle informatie die maar nodig is om later ook zelfstandig te gaan masseren.

Aron deed het hartstikke goed. Per keer kijk je wat je kindje toelaat en wat hij/zij prettig vindt. Het resultaat was dat ik Aron na de massage in zijn bedje heb gelegd en hij binnen no time sliep.

Tijdens onze vakantie (en ook daarna) heb ik een paar keer Aron gemasseerd. Lekker buiten en op de grond. Mapje met informatie ernaast voor wat houvast, pot kokosolie erbij en aan de slag. Ik merkte dat Aron per keer beter reageerde en meer toeliet. De afsluitende Yoga houdingen die hij de eerste keer niet je-van-het vond, vindt hij nu helemaal prima en fijn en hij weet dat hij de volledige aandacht van me krijgt wat tot veel oogcontact leidt. Na de massage een lekker warm badje en onze man was nog blijer dan eerst. Evenals mama, want ook ik ontspan er door.

De tweede ‘les’ thuis hebben we de massage nog eens doorgenomen en was er ruimte voor vragen en advies. Aron liet duidelijk meer toe dan bij de eerste keer en de afsluitende Yoga houdingen die hij de eerste keer maar vreemd vond, vond hij nu fijn. 

Vorige week was dan mijn eigen massage. Ik kreeg een warm welkom en na even gebabbeld te hebben, mocht ik ontspannen. Zo zeg, dat was fijn! Volledig relaxed stapte ik de praktijk uit. Een aanrader!

Ik ben blij met de workshop Shantala babymassage, de Ayurvedische massage voor mezelf was heerlijk en mocht ik oooooit (uitsluiten doe ik (nog) niet) opnieuw zwanger zijn, dan klop ik zeker aan voor de zwangerschapsmassage.

Kortom! Een echte aanrader! 

www.FriYoLin.nl

Lekker buiten!  Na de massage en het badje in slaap gevallen tijdens het aankleden






Reacties

De dame die onze zwangerschapsshoot heeft gedaan, doet ook de geboortefotografie’ .
- ‘Jaaaaaa, dat is zo leuk he! Zo’n shoot met zo’n klein baby’tje’.
‘Ja, dat is inderdaad erg leuk en gaat ze ook doen, maar we bedoelen GE-BOOR-TE-fotografie’.
- ‘Oh, dat. Dussehhh… op het moment zelf bedoel je…..’  - en we zien de bedenkingen bijna op hun voorhoofd staan.

Ja inderdaad, op het moment zelf. Geboortefotografie is voor velen een absolute no-go. En dat mag. Dat is uiteraard ieder voor zich. 

Ik had er lang geleden over gelezen en het leek mij heel bijzonder. Bijzonder om een naslagwerk te hebben van een levensveranderende gebeurtenis.
Ik hou sowieso van foto’s, van het vastleggen en maken van herinneringen en waarom dan niet van juist zoiets speciaals. Iets wat je echt niet opnieuw kunt doen.

Ook wilde ik mijn lief niet met deze moeilijke taak opzadelen en hoefde hij zich er op het ‘moment suprême’ niet mee bezig te houden, behalve met mij en de geboorte van Aron. Ook kreeg hij nu geen gemopper van mij achteraf over de gemaakte foto’s.
Want ja, het is niet mogelijk, maar het allerliefst had ik nog zelf de foto’s willen maken ook.

Is het dan niet raar en naar, om iemand er steeds omheen te hebben die maar aan het klikken is?
Ik kan daar volmondig op reageren met ‘nee!’. Op het moment van bevallen zijn er toch al meerdere mensen met mij/ons bezig die we tot een paar uur eerder niet kenden en hun dagelijkse werk uitvoeren. Die ene persoon extra, die ook haar werk uitvoert, maakte ons niet uit. 

Was je je er niet heel bewust van dat ze er was en werd je daardoor niet afgeleid?
Ja, ik was me er wel bewust van, maar ik heb me daar voor afgesloten. Ze was er, maar ze was er ook niet. Dit ging om ons en van te voren weet je dat het geen charmante foto’s worden, maar juist dat is echt. The real thing. Het IS geen beautyshoot, maar een gebeurtenis-en-emotie-reportage. Een documentatie van ons verhaal. Het einde van de lange aanloop, het begin van een heel nieuw leven! DAT is het vastleggen wel waard vonden wij. Tenslotte hebben we ook ‘the making of’ van Aron zelf gefilmd, gefotografeerd en beschreven (punctie en terugplaatsing). Echt? Ja echt! Daarnaast heeft ze ook het personeel niet in de weg gelopen. Zij konden hun werk prima uitvoeren. (zij vonden het juist wel leuk en interessant, want het was voor hen voor het eerst)

~~~~

En dan...Eindelijk! Na een tijd wachten kregen we bericht dat Getsje klaar was. Daar was dan ons geboorteverhaal op beeld. Het is een film(pje) geworden met foto’s van het begin tot het einde. We gaan langs bij Getsje en we bekijken het filmpje met zijn vieren.

We waren… we zíjn… onder de indruk. Tranen vloeien en het gevoel komt weer terug. Ik kijk naar twee opgewonden koppies in afwachting van, de heftig wordende weeën, het bemoedigende personeel, mijn lief die zijn best doet mij te ontlasten en zijn onmacht, het harde werken, de oerkrachten die aan het einde nodig zijn en dan……dan naar het perfecte kleine mensje dat ik aanpak en op mijn borst gelegd wordt, een trotse blik van een papa en een opgeluchte en verwonderde mama.

Even ben ik terug naar nu: Ik kijk naar Aron op mijn schoot, hij kijk me met grote ogen en open mondje aan, alsof hij voelt dat dit bijzonder is en ik slik nog even verder.

Terug naar het filmpje…

Op het beeld komen de foto’s voorbij van Aron, van hoe hij in mijn buik opgevouwen zat, het wegen, temperaturen, aankleden, enzovoorts, zijn kleine gerimpelde handjes en voetjes. Je ziet Aron per beeld al veranderen van verfrommelde frummel naar frummel. Je ziet ons bijkomen, ons eerste beschuitje eten en uiteindelijk met zijn drieën naar onze kamer lopen en trots bij de wieg staan.

PRACH-TIG!

We hebben Getsje persoonlijk al bedankt, maar bij deze doen we dit nogmaals. Want behalve dat ze de foto’s heeft gemaakt, was ze ook eigenwijs. Ze kwam vroeg in het ziekenhuis. Mijn blik sprak volgens haar boekdelen ‘Wat doet zij hier NU al??’. Gelúkkig was ze eigenwijs, want anders had ze nooit ons verhaal compleet gehad (de bevalling ging snel!).

Omdat het zo druk was in het ziekenhuis, moest het personeel overal en nergens zijn, waardoor we veel alleen werden gelaten. Tevens had het personeel niet verwacht dat het zo snel zou gaan.

Daar zitten dan een aanstaande papa die niet weet wat hij moet doen en een aanstaande mama die niet weet wat haar overkomt! Maar daar was Getsje die mij bemoedigende woorden toesprak en mijn lief aangaf wat hij voor mij kon doen.
Dus voor bevallingsbegeleiding is Getsje wederom geschikt, haha!

En wat men vaak vergeet…. het is niet alleen het maken van de foto’s. Getsje heeft zich de periode rondom mijn uitgerekende datum vrij gehouden om standby te staan, had een oppas geregeld voor haar zoontje, waar hij elk moment terecht kon, want als je weg moet, moet je weg. En na de bevalling begint het uitzoeken en het bewerken van de foto’s tot een filmpje. Er zit gewoonweg veel werk in!

Getsje doet het met alle liefde en dat zie je terug.

We zetten het filmpje niet openbaar, maar willen wel een aantal foto’s met jullie delen om jullie een idee te geven van wat er gefotografeerd is. Misschien stel je je mening bij. Misschien ook niet. Ons maakt het niet uit. Wij zijn ontzettend blij dat wij Getsje erbij hebben gehad.

Uiteraard hebben wij Getsje betaald, maar het resultaat…. dat is ONBETAALBAAR!







Getsje Vijn Fotografie is te vinden op facebook! 












Reacties (1)

Toen hoorden we dus bij de ‘gewone’ zwangere stellen en konden we ook ‘gewoon’ naar een verloskundigenpraktijk. Er zit eentje in Sneek, dus kiezen was niet nodig. Toen ik 11 weken en 2 dagen zwanger was hadden we daar een intake. Het was een kennismaking en we liepen een lijst met vragen na. Onder andere over onze medische geschiedenis en die van de familie. Ook kregen we de vraag of ik mee wilde gaan doen aan Centering Pregnancy (CP). Dit wordt nog niet veel in Nederland gedaan en de praktijk doet dit zelf zeer succesvol sinds 2013.

In plaats van dat er een kwartier wordt ingepland voor je controle (bloeddruk meten, hartje luisteren en mogelijkheid om vragen te stellen enz.) is er een twee uur durende meeting met medezwangeren, met dezelfde controle, maar ook krijgen we informatie ter voorbereiding op wat is én gaat komen, vragen kunnen gesteld worden en je kunt ervaringen uitwisselen met elkaar. Ik zie het als een soort zwangerschapscursus (neeeeeee.. geen pufcursus) en controle in één.

Met een aantal folders over o.a. de CP, in welke situatie hen te bellen, kraamzorg en nog meer,  liepen we de praktijk weer uit, om meteen maar bij het ziekenhuis bloed af te laten nemen. Want ook dat moest gebeuren.

Een week later, zo’n 10 uren nadat we in ons bedje gekropen waren, na een heerlijk weekendje Valencia, mochten we alweer naar de praktijk. Deze keer voor een echo en als het goed is, horen we voor het eerst het hartje. Ook al was ik echt de hele vlucht naar Valencia zo beroerd als een kat en viel me dit weekend ook best wel een beetje zwaar, was ik wederom gespannen. 12 weken en 2 dagen ver zijn we nu.

Ik ging liggen en knoopte en ritste mijn broek maar los, want zo hoort dat toch? Neem het me niet kwalijk, maar een echo op deze manier had ik nog niet eerder gehad. Ik was tot nog toe alleen bekend met inwendige echo’s. Een kneep warme gel en G. bewoog het echo apparaat over mijn buik. Binnen no time zagen we op het beeldscherm Floepske en keken naar een ‘jumping fetus’. Floepske sprong een paar keer en deed een halve koprol, armpjes bewogen. Alles zag er goed uit.
Zonder dat ik het door had, zette G. de doppler op mijn buik en hoorden we een duidelijke snelle hartslag. Ik brak…. Zo bijzonder! Vriendlief betrapte zichzelf erop dat hij met open mond naar het scherm had gekeken en ik begon te schokken van het huilen (waardoor Floepske dus niet goed meer te zien was). Een tissue, een kus van lief en ik herpakte mezelf weer. We zijn de ‘keuring’ door!
Met een foto op zak liepen we nog helemaal onder de indruk terug naar de auto.

Er klopt een hartje onder mijn hart!



Reacties

Het is lastig om te geloven dat het nu echt raak is geweest. Ik voel me ook niet anders dan anders. Ook bij het bezoekje van de consulente van Moeders voor Moeders was ik zenuwachtig voor de test, die overduidelijk positief was. Zou het misschien echter worden bij de echo?

Op de eerste maandag van onze vakantie mochten we voor een echo naar de kliniek. Volgens de berekeningen was ik bijna 7 weken zwanger.  Ik was zo gespannen als een veer en hield me maar net groot toen we de kliniek in liepen. Toen M. (die ook bij de punctie zo lief was) even snel in de wachterkamer langs kwam om me te feliciteren brak ik. Ik wilde maar één ding… kijken! 
Dus toen J. ons ophaalde was dat ook het eerste wat we deden. Zo snel als kon lag ik met mijn benen in de beugels. Kom maar op!

Aan – uit- aan – uit – aan – uit. Daar was het ieniemini kleine boontje met een nog kleiner knipperlichtje. Een zucht van opluchting ontsnapte. Jeetje… ongelofelijk! Het is echt zo! Onze eerste ontmoeting met ‘Floepske’. Waarom Floepske? Omdat de eiblaasjes ‘floep’ leeg werden gezogen en de embryo ‘floep’ met een vaart naar binnen werd geblazen.

Ons Floepske is blijven plakken! Weer een stap(je) verder!

En als je dan denkt dat ik nu gerust ben… dan heb je het mis. Heel erg mis! Terwijl we shopten voor babycadeautjes voor een ander, lieten we alles wat we voor onszelf leuk vonden liggen. Het is te vroeg. Whatsappjes van anderen die vertelden dat zij al wel wat hadden gekocht vond ik eng… want wat als?

Drie weken later (10 weken en 2 dagen zwanger), de laatste vrijdag van onze vakantie, mochten we weer voor een echo naar de kliniek. De laatste keer bij de kliniek, dus dat betekende ook afscheid nemen (en oh oh oh.. ik ben daar zo slecht in).

Ja.. ik had de afgelopen wel wat vlagen van misselijkheid gehad, maar ja…ik ben ook een week ziek geweest tijdens de vakantie. Verder heb ik niet hoeven spugen en andere bekende zwangerschapskwaaltjes had ik ook niet.
Omdat een vorige keer we ook een knipperlichtje mochten zien en het vervolgens helaas mis is gegaan, hangt er nu nog meer spanning omheen.

Al tranen wegslikkend (ikke) liepen we de kliniek binnen.

De dames van de kliniek wilden me al feliciteren, maar ik wilde eerst kijken en dan pas felicitaties ontvangen. Dus weer lag ik hopsa, snel in de beugels.
Wat we toen zagen was zo bijzonder. Het vlekje was een mensje geworden. Hoofdje, lijfje, er werd druk bewogen en zelfs ‘gezwaaid’ door Floepske. Vooral niet te vergeten… het knipperlichtje deed wat ie moest doen. KNIPPEREN!
We konden er wel uren naar blijven kijken.

J. drukte ons op het hart dat we gerust konden zijn. Dat we nu écht konden gaan genieten. Dat we de medische kritieke periode nu voorbij waren. Garanties zijn er nooit, maar we horen bij de ‘gewone’ zwangeren.

Het is bijna niet te geloven en het moet dan ook echt nog bezinken. Met een filmpje en foto op zak, nemen we al knuffelend (en ik snikkend) de felicitaties en ontvangst  en afscheid van (bijna) alle lieve schatten van de kliniek (niet iedereen werkte). Ik ga ze missen, dat weet ik nu al.




Reacties (1)


Weten jullie het nog? Een jaar geleden gaven wij een feestje ‘omdat het kan’.

Voor dit feestje had ik uit zilverkleurig en aquablauw papier vlinders geknipt en deze op de tafeltjes neergelegd, met het verzoek aan onze gasten hier iets op te schrijven.  Een boodschap, een spreuk, steekwoorden,wat ze maar kwijt wilden (aan ons).  Met deze vlinders zou ik iets leuks maken als herinnering aan de avond. 

Het idee om ze in een patroon op een stukje muur te plaatsen, bleek toch niet zo mooi te worden als het beeld wat ik in gedachten had. De vlinders zijn namelijk best wel groot en er was fanatiek geschreven. Praktisch zou het ook niet zijn.

Het proces van nadenken, fantaseren en visualiseren ging nog even door.

Andere vormen/patronen en achtergronden spookten door mijn hoofd, maar ik werd er niet blij van. Uitproberen was ook geen optie met deze unieke vlinders. Ik kwam er maar niet uit. Dus de vlinders lagen geduldig wachten.

Ik bleef me blind staren op dat stuk muur. Tot ik tijdens het broeden op nieuwe ideeën, naar de andere kant van de woonkamer keek. Tjonge jonge, dat ik daar niet eerder op was gekomen! Dat was het! En zo simpel! Tenminste… als dit idee in werkelijkheid wél net zo leuk zou worden zoals ik het in mijn hoofd voorstelde.

En dan kan het plots snel gaan. Vorige week kwam het idee. Afgelopen weekend heb ik het idee uitgedacht en gister heb ik het idee uitgevoerd. Het viel helemaal op zijn plek en het heeft ook nog eens goed uitgepakt. Al zeg ik het zelf.

Nieuwsgierig geworden?
Zie hier ons ‘gastenboek’.

 

 

 

 

 

 

 

(Het is hier een grijze natte herfstdag, dus een vrij donker filmpje)

Door de warmte van de kachel, of een vleugje wind, gaan de vlinders met mooie woorden, door dierbaren erop geschreven ook nog gezellig 'fladderen'. 



Reacties (1)

 

We gaan baby kijken vanavond! Klein hummeltje Elle is afgelopen zondag geboren.

Nieuwbakken heit doet de deur open. We feliciteren en begroeten en terwijl wij de woonkamer in lopen, zegt ie dat dinnetje nog boven is. 'Ze komt er zo aan'.


We staan in de woonkamer een beetje te dralen en zodra ik dinnetje zie word ik emotioneel. Ik ben zo trots op haar en zo blij voor hen!
Na een dikke knuffel gaan we op de bank zitten. We babbelen, zij pakken cadeautjes uit en zo zitten we een tijdje. Dan horen we een kreuntje. Ik ben op zoek naar de babyfoon, die kan ik zo snel niet vinden en we praten ook alweer verder.

Na een tijdje (behoorlijke tijd!) zegt dinnetje ‘Heeft ze nou gepoept? Ruik ik haar nou?’. Ik kijk wat raar naar haar en snap het niet. Vriendlief vind de opmerking ook wat vreemd en zegt dat ze vast een mestluchtje van buiten ruikt ofzo. Heit staat op en loopt naar de wandelwagen die achter het kraambed staat.

DAN hebben we pas door dat Elle helemaal niet boven ligt, maar gewoon op een aantal meters van ons af!

Uiteraard hebben we meteen Elle bewonderd en ze is prachtig!!

Een gevalletje van rekening met elkaar houden en het niet hardop uitspreken. Tot op dat moment dus. Zij dachten dat het voor ons wellicht moeilijk was (ivm eigen wens en omdat ik direct emotioneel reageerde) en dachten dat wij vanzelf wel gingen kijken. Ze lieten het aan ons over.
Wij dachten dat Elle boven lag en we haar wel te zien kregen wanneer ze bijv. wakker werd. Wij lieten het aan hen over.

Van beide kanten een gedachtengang die goed bedoeld is, maar we voelden ons allemaal ook best wel lullig toen we achter de miscommunicatie.. of gebrek aan communicatie kwamen.

Eén ding is zeker… we hebben wél een verhaal wat vaak verteld gaat worden. 'Weet je nog toen.... '.

 

p.s. En ja.. ze hebben zo’n groot (en mooi) huis, dat het zicht op de wagen ontnomen werd vanaf de plaats waar we zaten.

Reacties (2)


De buurvrouw praat met haar knerpende stem tegen de buurman, die instemmend humt. Ze zijn rond de 90 en buurman heeft door de jaren heen geleerd dat hij er toch niet tegenin hoeft te gaan.

Het gastouderkindje van de andere buren blaast op een toeter. Een eentonig geluid, waar het kindje een eigen melodietje op probeert te creëren.

Schaterlachende kinderen en het regelmatige veerkrachtige geluid van een trampoline.

Een hond blaft. Het klinkt als een grote zware hond, maar aan richting waar het vandaan komt te horen, zou het best de Jack Russel van een blokje verderop kunnen zijn. Shiva antwoord kort terug.

Er wordt een deuntje op een gitaar gespeeld. Ik herken ‘Romeo & Juliet’, maar Samson en Delelilah liggen dwars. Keer op keer, gaat het op dat stukje mis. Het is een volhouder. Minstens 20 keer wordt het herhaald.

Zo nu en dan zoeft er een auto langs en heb ik het nou goed? Ja, de wind staat onze kant op. In de verte hoor ik de trein voorbij razen.

Er wordt gezaagd, geschuurd en getimmerd. Een baby huilt. Misschien wel vanwege al het klusgeweld wakker geworden.

Af en toe, in de zeldzaam stille momenten hoor ik vogeltjes fluiten. Zowel de parkieten in de voliére, als het gekoer van de duiven in de til. Maar ook de ‘vrije’ vogels zingen gezellig hun liedje.

Heel veel geluiden… kabaal… herrie…?

Het deert me niet. Ik geniet. Geniet van die gloeiende bol aan de lucht die we zo lang hebben moeten missen.

De heerlijke warme zon…


Reacties


Stiekem keek ik al een paar dagen op de site van het theater, om in de gaten te houden hoe snel het liep met de kaartverkoop. Gouda ligt nou niet om de hoek, de show is door de week en wie zou er net zo gek zijn en mee willen gaan? Ik besloot er nog een nachtje over te slapen en het er met het thuisfront over te hebben, voordat ik het in de groep zou gooien.

De volgende dag bleek dat ik niet de enige was die met het idee rondliep. We kregen een mailtje van Ria, zij had ook ‘kriebels’. Diezelfde avond waren er vijf kaartjes geboekt. Voor Dineke, Natasja, Inge, Ria en mij.

Waarom wij nu juist díe avond naar het theater in Gouda wilden?
Omdat dit de laatste show van deze theatertour was, van onze gemene deler de 3JS. Maar nog belangrijker, de laatste avond dat Jaap de Witte op het podium zou staan als één van de 3JS.

~ Wanneer je er in Dullesdorf bij bent, moet je hier toch ook bij zijn? ~

Vooraf zorgden we voor onze innerlijke mens. We ontspanden en genoten van elkaars gezelschap.

Toen werd het toch echt tijd om naar het theater te gaan, met een volle buik van het heerlijke eten.. of was die vervelende knoop in de maag weer terug? Bekende gezichten her en der in de foyer, zwaaien, babbeltje hier, babbeltje daar en nog even snel een paar singletjes en een rompertje op verzoek gekocht. Niet lang daarna klonk het signaal dat we de zaal in mochten.
Eerste balkon, achterste rij. Prima! Staan en dansen zonder mensen achter ons lastig te vallen, een overall view op het podium en het publiek. Op een veilige afstand, zodat we deze keer niet alle emoties van het gezicht van de heren af konden lezen (en zij van de onze).

Het licht dimde, het applaus klonk en de eerste klanken schalden door de boxen. Vanaf dat moment heb ik zoveel als mogelijk genoten, geprobeerd alles in me op te nemen. Ik heb heel hard en hoogstwaarschijnlijk megavals meegezongen, gedanst, mensen gebeld, zodat zij ook nog een laatste keer konden meegenieten, en af en toe opzij gekeken en een blik uitgewisseld.
Naast me werden tranen gedroogd en diep gezucht, maar ook gelachen en zichtbaar genoten. In mijn gedachten speelde ik de woorden, die Jaap in Hoorn tegen me zei, als een mantra af: ‘Het is goed zo’, waardoor het bij mij bij een 'snufneus' bleef. Oké oké en vochtige oogjes bij ‘Je vecht nooit alleen’, dat nummer heeft nu eenmaal een extra lading voor mij door ons Songfestivalavontuur.

Een welverdiend applaus en toejuichen werd door Jaap in ontvangst genomen. Jan zette vervolgens het lied Verlangen in, ‘Ga je nu weg Jaap?.....’  
Er verschenen door de hele zaal gekleurde lichtgevende neonstaafjes. Een mooi gezicht van bovenaf gezien.

Het einde van de show naderde en Jaap nam het woord. Een niet al te lange en zeker niet dramatische toespraak. Met een grap, een lach en een brok in de keel. Gaf complimenten, bedankte diverse mensen en de fans om vervolgens af te sluiten met de tekst :
‘Ik heb de eer om jullie te mogen aankondigen, de 3JS! Jaap Kwakman, Jan Dulles en Jan de Witte!‘

Jan, welkom!

Jaap, ik ga je zeker missen op het podium. De wereld is maar klein, dus tot ziens! En ik sluit deze blog af met je eigen woorden :
Bedankt. Je was erbij, t was goed en leuk ook.







Reacties (1)


Daar zit ik dan. De klok zegt op dit moment dat het 2.27 uur is. Ik draai er de laatste tijd mijn hand niet meer voor om. Dit zijn ‘normale’ tijden voor mij. Of ik nou wel of niet de volgende dag moet werken. Slapeloze nachten… het is niet anders.

Functioneren doe ik nog wel. Of het GOED functioneren is, hmm. Niet altijd. Dat ligt voornamelijk aan de verslechterde concentratie, maar gelukkig valt het allemaal nog te overzien. Wanneer het kan pak ik mijn rust door wat langer in bed te blijven liggen (‘al slaap je niet, dan rust je toch’) en verder bikkelen we gewoon door. Ik val straks vanzelf een keer om van de slaap, toch?

Bovenstaande is geen gemopper trouwens, maar vooral een mededeling. Want hierdoor verwaarloos ik mijn blog wel een beetje. Dat wil niet zeggen dat ik niks beleef, niets uitvoer en ook geen geluksmomentjes heb. Dat gaat, net zoals dat de wereld blijft draaien, ook gewoon door.

Wanneer ik mijn agenda van de afgelopen weken bekijk zie ik tussen het werk, de medische - en tandarts bezoekjes door ook:
verjaardagen, een bezoek aan de bioscoop, de Jan Pannenkoekendag, een concert van Waylon en op dit moment ben ik aan het nagenieten van een avond 3JS.

Ik haak tussendoor, heb een ‘3js-verhalen-blog-foto-boek gemaakt’ (phoe heej, wat ging hier een tijd in zitten) en een workshop haken voor bekenden voorbereid. Stil zit ik dus niet.

De genietmomenten ga ik nu niet allemaal opnoemen. Ik heb het idee toentertijd opgestart voor mezelf om mij ervan bewust maken dat in elke dag iets moois zit en dat gaat me nog steeds prima af. Dit kan van een blije begroeting van Shiva zijn, tot een herinnering bij het zien van bepaalde foto’s. Van trots zijn op mezelf, omdat ik bepaalde stappen neem/genomen heb, tot een lief berichtje van iemand. Van een heerlijke middag/avond muziek, tot aan het beseffen met wie ik deze momenten deel.  Enzovoorts.
Ook wanneer ik een, zo door mij genoemde, ‘blegh-dag’ heb, was er toch altijd iets wat (of iemand die) mij een glimlach bezorgde.

Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd! (al is het maar een glimlach).

Inmiddels is het 2.50 uur. Ik heb gloeiwangen van de Limoncello, de ge-wel-di-ge avond heb ik al een paar keer afgespeeld in mijn hoofd en ben daardoor minder hieperdepiep en dus lijkt het me nu een mooi moment om een verdieping hoger te gaan.

Lekker koesen!





Reacties (1)


Het is een tijd stil geweest met mijn geluks/geniet-momentjes. Dat geldt voor het noteren ervan, want ik sta nog steeds elke dag even stil bij zo’n moment. Wanneer, wat en welke dag, weet ik niet meer, maar de momenten bestonden bijvoorbeeld uit:

- Tevreden gesnurk van Shiva
- Zonder het te merken is Speedy op mijn schoot gekropen
- Leuke lieve post
- Merken dat het langer licht wordt
- De geur van voorjaar in de lucht
- Vogels die vrolijk fluiten
- Uitslapen
- Voelen dat ik blij wordt van haken en leuke dingen zien ontstaan vanuit je vingers
- Een berichtje van iemand krijgen, waar je een tijdje niets van hebt gehoord
- Leuk gesprek in de spreekkamer
- Iets leuks terugvinden, waarvan je vergeten was dat je het had
- Slappe lach hebben in je eentje
- Met een klein gebaar een ander blij maken

Ook ben ik een week flink ziek geweest en genietmomenten in die week kan ik me niet bedenken. Waarderingsmomenten wel. Blij met de zorg van mijn lief.

Een aantal momenten die een extra vermelding behoren te krijgen:
- Gezellig en lekker uit eten met lief, ter ere van zijn verjaardag #qualitytime
- Op verjaardag bij mijn nichtje. Leuk om te zien hoe ze woont.
- Op stap met vriendinnen in Groningen met een Hollandse meezing-band. (dat mijn jas gejat is vergeten we maar snel #materiaalistevervangen)
- Naar het theater voor een avondje muziek van 3JS ‘Bronnen’. Veel bekenden gezien, geknuffeld, getút, gekletst en natuurlijk genoten van de muziek.
- Bowlen en uit eten met schoonfamilie, ’s avonds verjaardag bij eigen familie.
- Dagje huishoudbeurs met vriendin.
- Goed nieuws over de 20 weken echo van dinnetje.




Reacties (1)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Categorieën
Wie is ze?

Feitjes:
Blond, dertiger, Fries, alive and kicking, vriendin van, bazinnetje van, secretaresse, creatief, houdt van gezelligheid, van feestjes en van (de muziek van) 3 Volendamse heren; dit vaak combinatie met elkaar.

Eigenschappen
Dat is aan jou om daar achter te komen.

~~~~~~

Mijn: webwinkel

Mijn: email

 

Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl