Laatste artikelen


Natuurlijk is het ‘serious shit’, het hele zwanger-worden-gebeuren van ons. Toch lukt het ons ook om de humor erin te houden.

We hebben weer afspraak voor een IUI. Terwijl vriendlief zijn ‘Kinder Surprise’ aan de assistente geeft, ga ik nog even naar het toilet. Een goede plek om eventjes na te denken. Geef toe… dat vinden jullie ook!

Na een intensieve week van moodswings, vijf bezoekjes aan de kliniek, indekken van een teleurstelling tot uiteindelijke opluchting bedenk ik me dat ik me vandaag wel goed voel. Ik voel me zelfs een beetje ‘lollig’.

Ik keer terug naar de wachtkamer. De ene na de andere wordt opgehaald voor haar afspraak en ik raak in een gezellig gesprek met een artistieke/creatieve lerares (het gehakerdehaak van mij levert wel vaker een gesprek op) en het uur vliegt voorbij. Het is onze beurt.

Ik kleed me half uit en neem plaats op de stoel. Vriendlief blijft staan met zijn jas in zijn armen. Ik zeg dat ie gerust van het krukje wat naast mij staat, gebruik mag maken. ‘Ja joh, doe net of je thuis bent’ zegt de assistente. Ik grinnik terug ‘Dat doe ik tenslotte ook’ en leg vervolgens met ontbloot onderlijf mijn benen in de beugels.

Alles ziet er prima uit. Van vriendlief is goed, van mij is goed, dus we kunnen ‘los’. Na de inseminatie mag ik weer een tijdje in de stoel blijven liggen.

De stoel wordt nog wat verder naar achteren gezet en we blijven met zijn tweetjes in de kamer achter. Het is zo’n loos moment en wat doe je dan anno 2013? Juist, dan pak je je mobiel er even bij. Praten doen we een andere keer wel!

Vriendlief speelt een spelletje. Ik maak een fotootje en stuur die naar een dinnetje met de tekst ‘De magic happened net’.  Op de foto staan mijn knieën en mijn sokkenvoeten. Op de achtergrond staat een kast met een fles erop. Dinnetje reageert ‘Wat staat daar op de kast? Een fles wijn? ‘. Het was mij niet opgevallen, maar was nu toch ook wel nieuwsgierig geworden en vraag vriendlief om te kijken wat het is. Het is ‘eyewash’.  Mijn fantasie sloeg uiteraard volledig op hol en zag de meest bizarre situaties voor me met rondvliegend .... nou ja, je snapt me wel.

Ik ben vergeten te vragen waar het nu echt voor gebruikt wordt, maar misschien is het ook maar beter om niet te weten, de wilde ideeën waren namelijk veel leuker om mijn tijd mee te verdrijven (en wie weet komt er nog een volgende keer).

Dinnetje en ik appten wat over en weer over haar verjaardag, over een geboortekaartje die ik bij de receptie zag met de naam van haar kat (leuke naam ja.. voor een kat!) en voor ik het wist was de tijd voorbij. ‘Zoooo wat een gezelligheid. Beide met de neus in de telefoon!’ zei de assistente lachend en ik dacht bij mezelf  ‘Het is weer eens wat anders dan een sigaret na de daad’.   

Klaar is Kees… of nou ja, klaar is Sab. Na de succeswensen van de gyn en assistentes, een aai over mijn rug, een hand en bemoedigende knikjes stapten we weer in de auto. Het is weer afwachten.  

Reacties (2)


Weten jullie het nog? Een jaar geleden gaven wij een feestje ‘omdat het kan’.

Voor dit feestje had ik uit zilverkleurig en aquablauw papier vlinders geknipt en deze op de tafeltjes neergelegd, met het verzoek aan onze gasten hier iets op te schrijven.  Een boodschap, een spreuk, steekwoorden,wat ze maar kwijt wilden (aan ons).  Met deze vlinders zou ik iets leuks maken als herinnering aan de avond. 

Het idee om ze in een patroon op een stukje muur te plaatsen, bleek toch niet zo mooi te worden als het beeld wat ik in gedachten had. De vlinders zijn namelijk best wel groot en er was fanatiek geschreven. Praktisch zou het ook niet zijn.

Het proces van nadenken, fantaseren en visualiseren ging nog even door.

Andere vormen/patronen en achtergronden spookten door mijn hoofd, maar ik werd er niet blij van. Uitproberen was ook geen optie met deze unieke vlinders. Ik kwam er maar niet uit. Dus de vlinders lagen geduldig wachten.

Ik bleef me blind staren op dat stuk muur. Tot ik tijdens het broeden op nieuwe ideeën, naar de andere kant van de woonkamer keek. Tjonge jonge, dat ik daar niet eerder op was gekomen! Dat was het! En zo simpel! Tenminste… als dit idee in werkelijkheid wél net zo leuk zou worden zoals ik het in mijn hoofd voorstelde.

En dan kan het plots snel gaan. Vorige week kwam het idee. Afgelopen weekend heb ik het idee uitgedacht en gister heb ik het idee uitgevoerd. Het viel helemaal op zijn plek en het heeft ook nog eens goed uitgepakt. Al zeg ik het zelf.

Nieuwsgierig geworden?
Zie hier ons ‘gastenboek’.

 

 

 

 

 

 

 

(Het is hier een grijze natte herfstdag, dus een vrij donker filmpje)

Door de warmte van de kachel, of een vleugje wind, gaan de vlinders met mooie woorden, door dierbaren erop geschreven ook nog gezellig 'fladderen'. 



Reacties (1)

De ‘vakantie’ is nu echt voorbij, want naast het werk, de sport en hobby (wat allang weer aan de gang is), gaat vandaag ook weer ‘de nieuwe ronde’ in. De naalden en ik moeten weer vriendjes worden en de ritjes naar Wolvega worden weer regelmatig.  (Ik bied alvast mijn excuses aan voor mijn moodswings)

Vanmorgen werd ik zoals gewoonlijk vriendelijk en vrolijk ontvangen door de dames. Er hing een feestelijke sfeer. Bij de ingang stond een groot bord met een mededeling, op de balie een etagère met Petit fours en er stond een beeldje te glimmen. Wat bleek nou.....  op het bord stond met grote letters aangekondigd dat kliniek Nij Barrahûs de winnaar is van de Freya Award .

Klinkt hartstikke leuk, maar waar staat die award voor?
Enige tijd terug konden alle patiënten van de kliniek anoniem een enquete invullen. In deze enquete stonden vragen, uitlopend van eerste indruk en vriendelijkheid,  tot medische kennis en behandeling.
Uit het resultaat van deze enquete kwam dat het Nij Barrahûs zich de meest patiëntvriendelijke algemene fertiliteitskliniek van Nederland mag noemen. Fantastisch!

Voor mij een bevestiging van wat ik altijd al verkondig over de kliniek. Ik ben er op mijn plek.

Wanneer je zelf in zo’n situatie zit of iemand kent en je/diens moed zakt in de schoenen, informeer eens zou ik zeggen.

Reacties (1)

Binnenkort weer eens een blogje. Voor nu heb ik van een aantal zaken een (vind ik..welverdiende)  pauze genomen, geniet ik van het weer, haak er op los en laad me op, zodat ik straks met hernieuwde energie weer dingen kan en ga oppakken. 

Tot die tijd kun je me gewoon volgen op Instagram, Twitter en FB. Volledige pauze van dat lukt me niet. #socialmddiaverslaafde. 

Later!

 

Reacties (1)

 

We gaan baby kijken vanavond! Klein hummeltje Elle is afgelopen zondag geboren.

Nieuwbakken heit doet de deur open. We feliciteren en begroeten en terwijl wij de woonkamer in lopen, zegt ie dat dinnetje nog boven is. 'Ze komt er zo aan'.


We staan in de woonkamer een beetje te dralen en zodra ik dinnetje zie word ik emotioneel. Ik ben zo trots op haar en zo blij voor hen!
Na een dikke knuffel gaan we op de bank zitten. We babbelen, zij pakken cadeautjes uit en zo zitten we een tijdje. Dan horen we een kreuntje. Ik ben op zoek naar de babyfoon, die kan ik zo snel niet vinden en we praten ook alweer verder.

Na een tijdje (behoorlijke tijd!) zegt dinnetje ‘Heeft ze nou gepoept? Ruik ik haar nou?’. Ik kijk wat raar naar haar en snap het niet. Vriendlief vind de opmerking ook wat vreemd en zegt dat ze vast een mestluchtje van buiten ruikt ofzo. Heit staat op en loopt naar de wandelwagen die achter het kraambed staat.

DAN hebben we pas door dat Elle helemaal niet boven ligt, maar gewoon op een aantal meters van ons af!

Uiteraard hebben we meteen Elle bewonderd en ze is prachtig!!

Een gevalletje van rekening met elkaar houden en het niet hardop uitspreken. Tot op dat moment dus. Zij dachten dat het voor ons wellicht moeilijk was (ivm eigen wens en omdat ik direct emotioneel reageerde) en dachten dat wij vanzelf wel gingen kijken. Ze lieten het aan ons over.
Wij dachten dat Elle boven lag en we haar wel te zien kregen wanneer ze bijv. wakker werd. Wij lieten het aan hen over.

Van beide kanten een gedachtengang die goed bedoeld is, maar we voelden ons allemaal ook best wel lullig toen we achter de miscommunicatie.. of gebrek aan communicatie kwamen.

Eén ding is zeker… we hebben wél een verhaal wat vaak verteld gaat worden. 'Weet je nog toen.... '.

 

p.s. En ja.. ze hebben zo’n groot (en mooi) huis, dat het zicht op de wagen ontnomen werd vanaf de plaats waar we zaten.

Reacties (2)

Zeg… misschien moet je er gewoon niet zoveel mee bezig zijn. Misschien als je het loslaat, dat je dan ineens toch zwanger raakt. Dat hoor je namelijk wel vaker!’

Dit is een opmerking die ik regelmatig heb gehoord. Ik neem het niemand kwalijk als dit gezegd wordt. Want inderdaad, de wonderen zijn de wereld nog niet uit en ook houdt men zich graag vast aan zo’n positief verhaal. Ware het niet, dat het maar weinig voorkomt dat iemand na het ‘loslaten’ plots zwanger wordt, maar juist de sterke verhalen worden goed onthouden.

Toen ik laatst in de wachtkamer bij de kliniek zat en met een aantal dames over de goedbedoelde opmerkingen sprak, merkte ik dat er nogal wat frustratie bij hen lag. Ik ben van mening dat deze opmerkingen vooral ontstaan door onwetendheid. En omdat het zo’n lastig onderwerp is, men ook vaak niet weet wat te zeggen, dus komen clichés erg van pas.

Ik voelde vervolgens de behoefte om wat duidelijkheid te geven. Ik vertel altijd al alles aan wie het maar wil weten, maar echt doorvragen naar details is voor mensen ook lastig. Dat snap ik. Ik heb besloten om jullie over mijn laatste periode te vertellen. Ik noem alles zoals het is. Ik wil duidelijkheid geven, dus krijgen jullie duidelijkheid, hoe plastisch het misschien ook is/klinkt. Daarnaast.. kijk een aflevering van Babyboom en je bent over mijn ‘taalgebruik’ niet verbaasd. Het is ingewikkelde materie voor een buitenstaander.. wat zeg ik? Ook ik/wij vind(en) het soms behoorlijk ingewikkeld!

Wil je het allemaal niet weten, dan heb je nu de keuze om niet verder te lezen.

~~~~~~~~~~~~~~

Eergisteravond heb ik een injectie gehad. Deze hormooninjectie zorgt ervoor dat ongeveer zo’n 36 uur later een eisprong plaatsvindt. HET moment voor een bevruchting, of in mijn geval de IUI.
Met een potje met een vers geproduceerd kwakje erin ga ik naar de kliniek. Daar wordt het zaad ‘opgewerkt’. Ofwel, de goede zwemmers worden uitgezocht. Wanneer dat gedaan is, ga ik in een kamer in de stoel liggen, benen omhoog in de beugels, eendenbek in mijn fluit (wel netjes opgewarmd hoor ;)) en ik ben klaar om bevrucht te worden, haha! De dames zijn blij.. de één vanwege de goede kwaliteit van het zaad. De ander vanwege de ‘prachtige slijmvorming’ bij mij. Tsja, het is maar waar je gelukkig van wordt.
Via een katheter wordt het opgewerkte zaad voorbij mijn baarmoedermond, direct bij de eitjes ingebracht. Ik voel er niets van en het is ook zo weer klaar. Of het nu wel of niet helpt.. baat het niet dan schaadt het niet.. ik blijf vervolgens nog 10 minuten in de stoel liggen. Hoppakee… t is klaar en het wachten is begonnen.

Vanaf de IUI moet ik nog wel tweemaal daags bolletjes Utrogestan (hormonen) inbrengen (vaginaal). Dit is ter bevordering van een goede innesteling (je luteale fase, t werkt tegen miskramen, het zorgt ervoor dat de omgeving optimaal is zeg maar). Ook nu is er geen mogelijkheid om het los te laten, want ik moet niet vergeten om ‘proppen te schieten’.

Zo’n 2,5 week later (normaal gesproken 2 weken later, maar vanwege het gebruik van de Utrogestan moet ik er nog een paar dagen bovenop tellen) kan er getest worden. Al voel je het soms al aankomen, lichamelijk of geestelijk, dat het niet gelukt is. Je blijft stiekem hoop houden tot het tegendeel bewezen is. Een negatieve test. Shit! Het is (weer) niet gelukt. Ik pak de telefoon en bel de kliniek om het nieuws door te geven en om meteen een afspraak te maken voor de 3e cyclusdag. (de eerste ongesteldheiddag is cyclusdag 1).

Op dag 3 ga ik naar de kliniek. Ik krijg een inwendige echo. Inderdaad, zo’n staafding wordt vaginaal ingebracht. Het beeld op het scherm is net zoals dat je kent van zwangerschapsecho’s. Hier komt trouwens geen eendenbek aan te pas en ook is dit niet pijnlijk.  Het staafding van het echo-apparaat is van een kleiner formaat dan de ‘gemiddelde mannen maat’, haha.
Op het scherm wordt gekeken of alles ‘schoon’ is en klaar om van start te gaan met de nieuwe ronde. Schoon, in de zin van… niet toevallig toch zwanger, of er voldoende eitjes te zien zijn, of beide eierstokken rustig zijn, of er geen cystes zijn enz. Bij mij zijn er regelmatig cystes te zien. Dit is iets wat bij de volgende echo’s in de gaten wordt gehouden. Cystes kunnen vanzelf weer verdwijnen, maar ook niet. Bij mij verdwijnen ze vooralsnog altijd, dus maak me er geen zorgen over. (cystes zijn met vocht gevulde eiblaasjes).
Er is nu inderdaad ook weer een cyste te zien aan de linker eierstok en dit wordt genoteerd.
Ik krijg hormonen mee, een prikpen met een ampul. Vanaf vandaag moet ik elke avond een afgesproken hoeveelheid hormonen in mijn buik (rond de navel) prikken. Deze pen is vergelijkbaar met een pen die diabetici gebruiken. Een klein naaldje, niet eng (niet meer tenminste).

Op de 10e dag ga ik weer naar de kliniek. Met een echo wordt gekeken of er eitjes zijn die zin hebben om mee te doen, die groeien. Er waren aan de rechterkant, de rechter eierstok geen actieve eitjes te zien. Alles was nog net zo klein als op dag 3. Aan de linkerkant was de cyste weg. Wel waren er 3 eitjes groter dan de rest. Deze worden gemeten en genoteerd. Ik moet gewoon doorgaan met dagelijks prikken met dezelfde hoeveelheid.

Dag 13. Echo. Een lichte groei is te zien bij die 3 eitjes, maar niet echt dat je zegt.. goh.. dat schiet op. We beslissen dat ik door blijf gaan met dezelfde hoeveelheid hormonen. Langzame groei is helemaal niet erg en we wachten nog even af.

Dag 15. Echo. Ja zeg.. wat doen de 3 eitjes nu? Ze staan stil! Er is geen groei te zien. Vreemd, maar ja.. er is nog niets verloren. We krikken de hoeveelheid hormonen een klein beetje op.

Dag 17. Echo. Naaaah, ze zijn zelfs kleiner dan eergisteren. Ook mijn baarmoederbedje (daar waar een bevrucht eitje zich lekker kan innestelen is weer dunner geworden. We willen graag een lekker dik matrasje hebben en dat mag dus ook nog wel doorgroeien.  We passen de hoeveelheid hormonen weer aan.

Dag 20. Ha.. er is weer groei! Mooi zo, dit ziet er eigenlijk best goed uit. 1 eitje is al bijna groot genoeg voor een eisprong, de 2 andere hobbelen er wat achteraan. We moeten nog even geduld hebben. We prikken vrolijk verder.

Dag 22. Vandaag 3 juli 2013. Dan zou er nu toch één eitje moeten zijn van een formaat waar we wat mee kunnen en hopelijk doen die andere twee eitjes ook nog mee. Dat is de verwachting.
Ik kijk naar het echoscherm en zie het direct. De gyn doet haar best om een ander beeld te krijgen, maar zonder resultaat. Ook zij is verbaasd en teleurgesteld, van haar apropos. De eitjes zijn klein en niet meer mooi rond, want eentje is gesprongen, terwijl ik nooit uit mezelf een eisprong heb. Al kan ik het ‘nooit’ nu ook wel wegschrappen trouwens. Shit!  Dikke vette teleurstelling!
Geen IUI deze ronde. Geen kans op zwangerschap.
Alle bezoekjes, al het geprik, alle echo’s voor niets deze keer en je kunt er helemaal niets aan doen.  

De kliniek gaat straks een paar weekjes dicht vanwege de vakantie en wij hebben zelf ook vakantie. Daarom hebben we nu beslist om tijdelijk een zomerstop in te lassen. Ik ga even aan de pil. Even lichamelijke en geestelijke rust en de tijd om de teleurstelling van deze laatste intensieve ronde, zonder kans op, te verwerken. Een goed plan. Zodat ik/we straks weer uitgerust en opgeladen verder kan/kunnen gaan. Want zoals de gyn zei… het gaat nou allemaal niet echt van een leien dakje. En dat is een understatement.

Ik heb vanmorgen een paar traantjes gelaten in de auto onderweg naar huis, vervolgens een paar diepe zuchten gedaan, mijn hoofd flink heen en weer geschud en de acceptatie is in gang gezet. Nu eerst ‘vakantie’!

En zo ga ik dus van de ene ronde, naar de andere ronde en steeds is het weer anders. Soms geen peil op te trekken, maar in grote lijnen gaat het zoals hierboven beschreven.

Wat denk je nu na mijn verhaal… is het mogelijk om er NIET mee bezig te zijn wanneer je in een medische molen zit?  En geloof me… het is niet 24/7 (want wij vergeten ook wel eens (bijna) dat er geprikt moet worden), maar door het dagelijkse prikken en proppen schieten, moet je er wel aan denken.

Update:
Anderhalf uur later en al ontzettend veel reacties en berichtjes op diverse manieren. Soms ook uit onverwachte hoek. Heel erg lief! Wordt zeker gewaardeerd. En wat steeds weer terugkomt : 'Ik gun het jullie zo. Ik wilde dat ik wat kon doen. Ik weet niet wat te zeggen'.
Door te reageren zeg je al wat... en als je niets zegt is het ook goed. Geen probleem. Voel je niet verplicht.
Wanneer het een kwestie was van 'vinkjes verzamelen' van mensen die ons graag zouden willen helpen en het ons gunnen, dan hadden wij al een weeshuis aan kinderen thuis kunnen hebben. Grinnik.
We zijn rijk met jullie!










Reacties (7)


Het is mei 2012 en we lopen samen de kliniek binnen. De kliniek is net een paar dagen open. We worden warm ontvangen. Na het intakegesprek loop ik opgelucht weer naar buiten. Ik heb weer de moed gevonden om door te gaan na 4 jaar dokteren en gedoe in het ziekenhuis. Ik voel me begrepen, ik voel me geholpen en de positiviteit, maar ook eerlijkheid waardeer ik. Waarderen WIJ. Begrijp me niet verkeerd, maar ik ben en blijf uiteindelijk degene die het heft in handen heeft.

Een dik jaar later zitten we weer met zijn tweeën in de wachtkamer. Voor vriendlief is het de tweede of derde keer dat hij mee is. De standaardbezoekjes zijn zo vaak en regelmatig, die kan ik prima alleen af en is zonde van zijn tijd. Thuis vervult hij steunende rol voor mij wel weer.

Eén van de assistentes komt even gezellig een praatje maken en vraagt aan vriendlief ‘Is ze altijd zo? Ik bedoel… zo opgewekt? Zo nuchter? ‘. Vriendlief haalt zijn schouders op en beaamd het. Ik zeg er zelf bij dat ik uiteraard ook mijn slechte dagen/periodes heb, maar dat vindt ze niet meer dan logisch. ‘Ik vind het knap van je! Ik vind echt dat je er heel goed mee omgaat, want het is allemaal niet niks. Je komt hier altijd even vrolijk binnen en ik hoor je nooit mopperen. Dat gebeurt zeker wel anders hoor!’. Ik wuif het compliment weg.  

Later denk ik aan het gesprek terug. Ik spreek mezelf toe ‘neem het compliment nou aan Sab! Zij kent je nu een jaar, kent je dossier, je verhaal, weet hoeveel invloed de medicijnen (kunnen) hebben én ze heeft dagelijks te maken met mensen in soortelijke situaties’.

Goed.. ik neem het aan. Geef mezelf uiteindelijk het schouderklopje wat ik weggewuifd heb.

Of ik na een jaar bij de kliniek nog steeds zo’n goed gevoel heb? Er vertrouwen in heb dat alles goed komt? Of ik nog steeds de moed heb om door te gaan?
JA! (wanneer we niet waren overgestapt, was het allang 'einde oefening' geweest)


Dat ik daar namelijk altijd vrolijk binnenwandel komt juist door het personeel. Zij zijn degene die ervoor zorgen dat de bezoekjes niet vervelend zijn, al moet ik er 3 x in de week naartoe, al moet ik ze weer vertellen dat het niet is gelukt, al bel ik ze in het weekend of tijdens de feestdagen met een vraag die onbenullig voelt. Want ik voel me begrepen, ze nemen de tijd als je even je verhaal kwijt wilt, of wanneer je juist over totaal andere dingen wilt kletsen. Ze leggen je gerust voor de zoveelste keer dingen uit. Ze nemen de tijd tijdens het onderzoek en werken niet op de klok. Ze vinden geen enkele vraag raar of onzin en zijn altijd bereikbaar. Je hoort ze nooit zuchten, mopperen en ze zullen je nooit afwimpelen. Ze vragen hoe het met jou gaat, hoe het thuis gaat en leven met je mee.  


Uiteraard hopen we toch een keer dat de bezoekjes niet meer nodig zijn. Wanneer dat zal zijn, zal de tijd uitwijzen. Maar als het moment daar is, zal ik ze gaan missen. Zij maken alles een stukje minder erg. Tot die tijd stap ik daar met een lach naar binnen.





Reacties (2)


Ik stap de deur uit met Shiva. Eventjes een rondje wandelen. Terwijl ik een kruispunt nader, zie ik twee jongens op de fiets van de ene kant komen en uit de andere richting fietst een jongen hen tegemoet. Ik zie aan de uitdrukking op hun gezicht dat ze elkaar kennen.

"H*mo!" roept de een naar de ander, die op zijn beurt reageert met: 'Wat nou k*nkerleijer!'.

Mijn mond valt nog net niet open. Wat is er mis met een begroeting zonder scheldwoorden? En waarom nou juist deze scheldwoorden?

Ik moet mijn beeld weer bijstellen. Helaas, het gevecht tegen het gebruik van deze afschuwelijke en beladen woorden is nog lang niet voorbij. Het einde is nog niet eens in zicht.....


Reacties


De buurvrouw praat met haar knerpende stem tegen de buurman, die instemmend humt. Ze zijn rond de 90 en buurman heeft door de jaren heen geleerd dat hij er toch niet tegenin hoeft te gaan.

Het gastouderkindje van de andere buren blaast op een toeter. Een eentonig geluid, waar het kindje een eigen melodietje op probeert te creëren.

Schaterlachende kinderen en het regelmatige veerkrachtige geluid van een trampoline.

Een hond blaft. Het klinkt als een grote zware hond, maar aan richting waar het vandaan komt te horen, zou het best de Jack Russel van een blokje verderop kunnen zijn. Shiva antwoord kort terug.

Er wordt een deuntje op een gitaar gespeeld. Ik herken ‘Romeo & Juliet’, maar Samson en Delelilah liggen dwars. Keer op keer, gaat het op dat stukje mis. Het is een volhouder. Minstens 20 keer wordt het herhaald.

Zo nu en dan zoeft er een auto langs en heb ik het nou goed? Ja, de wind staat onze kant op. In de verte hoor ik de trein voorbij razen.

Er wordt gezaagd, geschuurd en getimmerd. Een baby huilt. Misschien wel vanwege al het klusgeweld wakker geworden.

Af en toe, in de zeldzaam stille momenten hoor ik vogeltjes fluiten. Zowel de parkieten in de voliére, als het gekoer van de duiven in de til. Maar ook de ‘vrije’ vogels zingen gezellig hun liedje.

Heel veel geluiden… kabaal… herrie…?

Het deert me niet. Ik geniet. Geniet van die gloeiende bol aan de lucht die we zo lang hebben moeten missen.

De heerlijke warme zon…


Reacties


Dagen dat ouders verwend worden met een ontbijtje op bed, een zelfgemaakt cadeautje en extra veel kusjes en knuffels. Prachtig! Zeker iets waar men dankbaar voor moet zijn. Geniet ervan!

Niet iedereen zal deze dagen als fijn ervaren. Wanneer je je vader en/of moeder niet meer om je heen mag hebben zal dit vaak een lastige dag zijn, maar ook wanneer je zelf graag de papa of mama wilt zijn of bent.

-          Het lukt niet om zwanger te raken.

-          Je bent een ouder, maar hebt je kind niet om je heen, omdat hij/zij een sterretje is.

-          Of je maakt je zorgen om je kleintje, omdat deze vecht voor zijn/haar leven.

Vorig jaar hebben mijn vriendin en haar man afscheid moeten nemen van hun sterretje Finn*. Dan komt het plots heel dichtbij en dit heeft dan ook diepe indruk op mij gemaakt. Ook dan weet je pas hoe het eraan toe gaat in het ziekenhuis en hoe klein zo’n kindje is. Onwerkelijk klein!

Een aantal weken geleden kwam ik via via op de site van Suzanne Kraack terecht : http://sterrenmutsjes.nl/. Een geweldig mooi initiatief om de ouders van sterrenkindjes en couveusekindjes een klein beetje troost te geven in de enorm zware en dubbele tijd. Je bent blij en trots op je kind, maar tevens intens verdrietig. Toen ik deze site bekeek, wist ik meteen dat ik hieraan mee wilde werken en ik heb mij diezelfde avond nog opgegeven als vrijwilliger.

Wat houdt het in om vrijwilliger te zijn voor dit project?
Suzanne vertelt op de site uit eigen ervaring, dat ziekenhuizen qua kleertjes niet berekend zijn op immature, premature en dysmature kindjes. Alles is veel te groot en moet soms zelfs met tape vastgezet worden aan dat kleine lijfje, dat wel jouw kindje is!
In zo’n situatie staat je hoofd er meestal niet naar om ‘lekker’ op het internet rond te neuzen naar mooie spulletjes en op dat moment kan ‘Sterrenmutsjes’ helpen.

Als vrijwilliger kun je mutsjes, sokjes en dekentjes haken/breien/naaien voor deze kleine mensjes. Deze worden dan gewassen, verzameld en daarna verspreid aan de verlosafdeling in ziekenhuizen. (dit allemaal ook door vrijwilligers), zodat in het ziekenhuis een passend mutsje uitgekozen kan worden (en evt. sokjes, dekentje enz.)

Wil je meer weten over dit project en misschien ook helpen? Kijk op de site van Sterrenmutsjes voor uitgebreide informatie. Ook is er een facebookpagina met meer informatie, foto’s van gemaakte spullen en contact met medevrijwilligers.
Ook mag je mij uiteraard een mailtje sturen met je vragen.

Kun je niet handwerken (let op…het is geen productiewerk en alles is welkom, zolang het met liefde en zorg is gemaakt) en wil je wel helpen? Doneren kan ook altijd. Van deze donaties worden zakjes (waarin de mutsjes/setjes ingepakt worden), tape, folie, verzendkosten en dergelijke van betaald.





Reacties
Categorieën
Wie is ze?

Feitjes:
Blond, dertiger, Fries, alive and kicking, vriendin van, bazinnetje van, secretaresse, creatief, houdt van gezelligheid, van feestjes en van (de muziek van) 3 Volendamse heren; dit vaak combinatie met elkaar.

Eigenschappen
Dat is aan jou om daar achter te komen.

~~~~~~

Mijn: webwinkel

Mijn: email

 

Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl