Laatste artikelen

Ik hoor een muziekje, maar kan het nog niet plaatsen. Ik ben nog half in slaap. ‘Dat is het ziekenhuis, neem op!’ hoor ik naast me en als door een wesp gestoken, zit ik rechtop en grijp mijn telefoon. Het is inderdaad het ziekenhuis. De mevrouw aan de andere kant van de lijn verteld dat er bevruchting heeft plaatsgevonden. Mooi! Er zijn twee achtcellige embryo’s en eentje die zich ook heeft gedeeld, maar achter is gebleven. Ze geven ook deze nog een kans, maar ik moest er maar niet vanuit gaan dat dit tot een goed resultaat zou leiden.

Twee goede embryo’s. Twee. Twee van de negen eitjes zijn bevrucht. Ik voel een teleurstelling. Vriendlief is wel enthousiast. ‘Dat is toch hartstikke goed?! Er hoeft er tenslotte maar één te zijn die blijft plakken’.

Hij heeft ook gelijk, maar toch kan ik de teleurstelling niet kwijtraken. Zijn zaad is helemaal top. Van superkwaliteit. Ik ben steeds al onzeker over het functioneren van mijn lichaam wat dit hele zwangerschapsgebeuren betreft en is dit dan een bevestiging dat het al die andere pogingen inderdaad (alleen maar) aan mij heeft gelegen? Zijn mijn eitjes niet goed genoeg? Aan de andere kant voel ik me ondankbaar. Bah!

Ik laat de teleurstelling onder de douche van me afspoelen. Eenmaal beneden heb ik mijn positiviteit weer gevonden. Vriendlief heeft helemaal gelijk! Dit is best goed! Het gebeurt ook vaak zat dat er helemaal geen bevruchting plaatsvindt. 

Ik bel M in de kliniek en geef haar het nieuws door. Ze reageert ook teleurgesteld. ‘Oh.. wat ben ik blij dat jij zo reageert. Het is dus niet raar dat ik het ook weinig vind? Ik voelde me zo ondankbaar, maar ik ben dus wel normaal in mijn reactie.’ zeg ik tegen haar. Ze geeft toe dat ze ook meer had verwacht. Ik ben blij met de eerlijke reactie. Voel me opgelucht. Helemaal afgespoeld was de teleurstelling dus klaarblijkelijk niet.

We babbelen nog even. Dat er inderdaad maar één goede nodig is en zoals het nu staat, er zelfs eentje in de vriezer gaat. Twee keer een kans in deze ronde. Wanneer je het zo bekijkt is het best wel weer veel. Gerust leg ik de telefoon neer.
Het is goed zo. Ik had gewoon even tijd nodig om het te verwerken plus een bevestiging dat mijn allereerste gevoel niet onterecht was.

Ik zie uit naar dinsdag, naar de terugplaatsing. Nog twee nachtjes slapen. Weer een stapje dichterbij en ik word steeds enthousiaster.


Reacties

Lichtelijk gespannen begonnen we aan de dag. Lichtelijk inderdaad, want ik keek er zelfs een beetje naar uit. Nieuwe ronde, nieuwe manier voor ons, dus nieuwe kansen!
Netjes zoals afgesproken, nam ik om kwart voor 8 een Valiumpilletje. We reden naar de kliniek en halverwege de rit voelde ik ‘m al inkicken. Controle kwijt, wazig en zo stoned als wat. Tenminste.. ik denk dat stoned zijn zoiets als dit voelt.

Om 8.15 uur liepen we de kliniek binnen. Ik voelde me inmiddels doodongelukkig en de tranen rolden over mijn wangen. Zo wil ik mij nooit weer voelen! We werden fantastisch opgevangen en gerustgesteld. Na een prik in mijn bil nam ik plaats in bed. Het eerste scherpe randje van de Valium begon wat af te nemen, of ik begon er aan te wennen. Hoe dan ook, ik was minder van slag. De andere dames M en J waren klaar en ik mocht in de andere kamer in de stoel plaatsnemen voor de punctie.

Nee, fijn is het niet nee, dat zeg ik eerlijk. Dat was me ook van te voren gezegd. (Trouwens… alsof bevallen een pijnloos iets is). Ik concentreerde me op mijn ademhaling en keek mee op het scherm hoe alle eiblaasjes één voor één werden leeggezogen. Ik wil graag alles weten en zien. Ondertussen werd ik bemoedigend toegesproken, werd mijn hand vastgehouden en ik kon zelfs een grapje maken. (ik vond het net een spelletje op het beeldscherm… ‘bubble suck’) . Nadat alle eiblaasjes leeg waren en ik dus klaar was, wierp ik nog een snelle blik opzij naar de buisjes waar misschien wel de helft van ons toekomstige kindje in zat.

Ik werd weer naar bed begeleid en kreeg een heerlijk kopje thee en een Snelle Jelle. Terwijl vriendlief naar Zwolle ging met de belangrijke koffer, kwam M gezellig bij me kletsen. Het was zaterdag, er waren geen cliënten en ze vond het veel gezelliger bij mij te zitten, dan achter de computer te kruipen. Superlief..enneh, met mij kletsen is ook werken toch? Ik voelde me langzaamaan steeds meer mezelf. Jeuj! Tussendoor hield ik mijn telefoon in de gaten. Wachtend op een berichtje van vriendlief. Hij zou namelijk te horen krijgen hoeveel eitjes er uiteindelijk waren (een eiblaasje kan ook leeg zijn). ‘Plokplok’ deed mijn telefoon. Het was druk in het ziekenhuis, dus lief moest wat langer wachten. Wij babbelden er op los en ik voelde me steeds beter. Mijn ogen stonden ook weer helder vertelde M. Fijn!

‘Plokplok’ deed mijn telefoon weer. Er waren 11 eiblaasjes leeggezogen en er waren 9 eicellen! Whoop whoop! Wat een geweldige score! M en ik knuffelden elkaar, opgelucht en blij met het goede nieuws.

Nadat ik een plasje had gedaan, kon ik me weer aankleden. Ik had geen pijn (goede pijnstillerprik die later wel uitwerkte btw) en ook was ik weer volledig bij de pinken. Een half uurtje na het laatste appje, was vriendlief weer terug in de kliniek. Een knuffel, een zoen. Dit hebben we maar weer gedaan. Stap voor stap bekijken we het. Nu is het wachten… en hopen dat we morgen een goed nieuws telefoontje krijgen.

Met nog een knuffel van M, succeswensen en de belofte dat we haar op de hoogte houden, stappen we in de auto op weg naar huis. Duimen gekruist.


Reacties

De mensen die het dichtst bij je staan, kunnen je ook het meeste pijn doen. Klopt!

Je betekent veel voor een ander. Je bent 2 handen op 1 buik met de ander. Een leven zonder jou kan de ander niet voorstellen enz. enz.

Je merkt dat er dingen veranderen, niet ten goede, en gaat gesprekken aan. Gesprekken die niet gemakkelijk zijn, maar zoals het loopt kan het ook niet verder doorgaan. Het is je teveel waard om het te laten doodbloeden of te laten escaleren. Ook zijn er onschuldige slachtoffers in dit verhaal die belangrijk voor je zijn.

Het zijn tweezijdige gesprekken, met beloftes op beterschap. Het zijn eenzijdige gesprekken. Je stelt vragen en je krijgt geen antwoord. Je geeft aan dat het zo niet langer door kan gaan, dat er in jouw leven ook veel gaande is en je je energie moet verdelen. Dat deze situatie je energie kost en je steun nodig hebt.
Er wordt gezegd dat je uitleg krijgt waarom het anders is, waarom het anders voelt, wat er gaande is.

Je wacht, maar je hoort niets. Je doet nog eens een poging. Vraagt of je iets verkeerd hebt gedaan of gezegd. Nee, niks van dat alles en ik zal uitleg krijgen. De ander is aan zet. Je wacht.

Het blijft stil… doodstil. De vraagtekens worden alsmaar groter. Uitleg blijft uit. Je bedenkt redenen dat er geen contact wordt opgenomen. Bedenkt voor de ander een excuus. Maar contact blijft uit. Nog steeds geen antwoorden.

De deur staat daarna heel lang op een kier. Tijd verstrijkt en je leven gaat door. De bal ligt bij de ander, zoals je duidelijk hebt aangegeven.
De vraag ‘waarom’ stel je jezelf meerdere malen, maar je hebt geen antwoord.
Het blijft stil… doodstil.

Woorden die zijn gezegd hebben geen waarde meer. Ze voelen aan als keiharde leugens. Je bent dus toch niet zo belangrijk voor de ander als je altijd hebt gedacht. Je bent het niet waard om moeite voor te doen. Je bent het niet waard om eigen trots en koppigheid voor opzij te zetten?
Dat doet pijn, heel veel pijn. Je belandt in een soort van rouwproces.

Uiteindelijk treedt acceptatie in en besluit de deur met een grote klap dicht te gooien. Alle lijntjes worden rigoureus gebroken, ook met de onschuldige slachtoffers.
Je hebt het een plekje gegeven en besluit dat het is wat het is. Berusting. Je zult normaal doen, wanneer je elkaar tegenkomt en daar zal het bij blijven.

Wat krom is maak je nooit meer recht. Het wordt nooit meer zoals het was. Bij alle volgende toezeggingen, zullen er vraagtekens zijn. Vertrouwen is weg. Geloofwaardigheid is weg.

Soms is er echt TE veel gebeurd en is er TE lang gewacht. Een hele harde levensles die gelukkig mijn vertrouwen in andere mensen niet heeft geschaad.

Het is jammer, het is klaar, het is goed zo. Laat het hierbij. Verpest het nou niet nog meer.










Reacties

Alweer een dikke maand geleden dat ik mijn laatste bericht hier plaatste.

Wanneer ik zo de berichtjes op mijn blog terug lees, lijkt het net alsof ons leven maar om één ding draait. Niets is minder waar. Ik vind het alleen heel makkelijk om via social media en mijn blog een grote groep mensen, in één klap, op de hoogte te brengen van hoe de vlag erbij staat. Heel erg praktisch dus! Ja, er is alweer een negatieve test geweest, of zoals ik het noem.. geen bevrucht paasei voor ons. Deze keer kon ik er beter doorheen (en niet overheen) stappen... zo zie je maar weer, ook ik weet nooit hoe ik zoiets oppak, laat staan jullie!

~~~

Ons leven draait buiten het onderdeel 'zwangeren' natuurlijk ook gewoon door. We gaan bijvoorbeeld naar (verjaardags)feestjes, bedenken hoe we de boel in huis eens aan willen/gaan pakken, hangen lui op de bank, gaan er met Shiva op uit, sporten, ik freubel er nog lekker op los en uiteraard zijn er de culturele uitjes (en tussendoor moet er ook gewerkt worden).

Zoals afgelopen woensdag bijvoorbeeld. Toen heb ik een heerlijke avond gehad. Met nog 10 andere dames eerst uit eten om vervolgens naar het theater te gaan, om daar nog meer lieve mensen te spreken én te genieten van een fijne avond muziek van de 3JS.

Vanavond hebben we een cabaretavondje in de planning; Lenette van Dongen met Roedel. En volgende week gaan we naar de Heineken Music Hall naar Within Temptation.

Hoezo breed georiënteerd?

~~~

Ook ben ik in de afgelopen tijd met een vriendin naar een beurs geweest, was ik bij de clubtour van Miss Montreal, ben ik voor het eerst in Carré geweest, heb ik diverse keren een woon-/meubelwinkel van binnen gezien en de beslissing genomen om helemaal te stoppen met mijn werkzaamheden voor/bij de hondenschool.

De wereld draait door. Ook de onze!

En nu.. nu ga ik in de tuin zitten. Lekker genieten van de zon! Ik wil jullie allemaal een heel fijn Koningsweekend wensen! Toedeloe!


Reacties

Kan ik iets voor je doen?
Wil je dat ik langs kom?
Kon ik je maar een knuffel geven.

Een greep uit de lieve berichtjes die ik kreeg, nadat we weer een negatieve zwangerschapstest hadden gedaan.

Ook kwam de vraag 'Hoe voel je je?'
Tja… hoe kan je dat nu het beste uitleggen aan iemand die niet in dezelfde situatie zit of heeft gezeten. Dat is moeilijk.

Ik heb daar over nagedacht en het soort pijn kan ik niet uitleggen. Wel kan ik de reactie erop/omgang ermee, wanneer ik voor mezelf spreek, een beetje vergelijken met een migraine aanval.
Je voelt het aankomen en wanneer het eenmaal zo ver is, kun je niets anders dan je eraan overgeven. Je hebt pijn, voelt je ellendig, weet niet wat je met jezelf aan moet. Je sluit je af van alles en iedereen en moet het doorstaan, in je uppie. Niemand kan je immers helpen.
Wanneer eenmaal de aanval voorbij is, blijf je de dagen erna nog duf.. doof.. Je bent er nog niet helemaal bij, maar het ergste is achter de rug. Het gaat weer de goede kant op.

~

Ook nu voelde ik al eerder dat het niet raak was. Maar toen we de test zagen, zonder dat extra streepje waar we op hopen, voelde ik verdriet en pijn... in hoofd en hart.
Er valt niets aan te doen, niets aan te veranderen.

Er zijn op dat moment twee keuzes, doordenderen en het gevoel negeren, of me eraan overgeven.
Uit ervaring is gebleken dat wanneer ik het verdriet en de teleurstelling negeer, dit mij op een bepaald moment gaat inhalen. Juist wanneer ik het niet wil.

Dus ik heb er voor gekozen om mezelf toe te staan verdriet te hebben, boos te zijn en me verslagen te voelen. Ik sloot me daarbij af van de buitenwereld (die mogelijkheid had ik ook door mijn vrije dag). Niemand kon me helpen. Ik heb het doorstaan. (Uiteraard met de nodige knuffels van vriendlief)

Nu een paar dagen later gaat het beter met me. Nog steeds wel verdrietig, duf… doof... en er nog niet helemaal bij,  maar de moed wordt langzaamaan weer verzameld om straks weer geheel opgeladen met de volgende ronde te starten. Het ergste is achter de rug. Het gaat weer de goede kant op.








Reacties

‘Vanavond naar enge buren’ twittert vriendin T. Mijn wenkbrauwen schieten omhoog. Waarom zou je in vredesnaam naar enge buren gaan?

Maar inmiddels heb ik ook kennisgemaakt met ze.... en hoe!

'Hippe' pakken, zang, gitaar, keyboard (en meer instrumenten), grappen en grollen en het werd al vrij snel behoorlijk intiem. Drie mannen zongen me toe en één daarvan… zucht.. ik zal het maar meteen bekennen, ik heb met ‘m gezoend. Echt? Ja echt. Maar vriendlief zat naast me, dus dan is het geen probleem toch?

De hele avond heeft hij me, samen met zijn vrienden laten lachen, me bedolven onder de meest cheesy complimenten. Maar een compliment is een compliment!
Laat me je labeltje eens zien? Oh.. ik zie het al.. made in heaven’, ‘Als jij een boom zou zijn, dan was ik een koala die je de heeeeele dag vast zou houden en knuffelen’.

Vanachter zijn keyboard knipoogde hij opvallend naar me. Showde me de meest sexy moves tijdens de dansjes. Ik wist niet wat me overkwam! Eén ding was me wel duidelijk, hij liet er geen gras over groeien. ;-)

Toen hij de anderen een lesje gaf: ‘hoe kan je het beste een meisje versieren’, gooide hij zijn laatste, speciaal voor mij bewaarde compliment er uit.
Weet je waarom de wereld zo grijs en grauw is? Omdat alle kleuren in jouw ogen samenkomen’.

Volendam kwam deze avond ook nog ter sprake. Voor mij natuurlijk ‘spot on’.  Clichés werden nog eens aangedikt (clichés zijn niet voor niets clichés en ik was vooral instemmend aan het knikken, dusss...) en ook werd de zogenaamde Palingsound ten gehore gebracht.

Enge Buren… deze mannen zijn helemaal niet eng, maar vooral erg grappig en muzikaal. We komen zeker nog eens op ‘bezoek’.

En Bob (of mag ik Pyr zeggen?)… wanneer gaan we nou trouwen?

Meer weten over ‘Enge Buren’ ->  http://engeburen.nl/

Reacties (2)

Bah.. hoofdpijn...
Ik laat mijn hoofd ff rusten op de bank… met mijn lichaam erachteraan. Ik val in slaap en word wakker met een opgekrulde Speedy bovenop me. Ik besluit naar bed te gaan en neem Speedy mee. Hij volgt met grote belangstelling vanaf de zoldertrap mijn handelingen terwijl ik van de slaapkamer naar de douche loop en terug. Weer enigszins wakker stap ik het bed in en roep Speedy, maar die start eerst zijn eigen ritueel.

Stampend loopt hij een aantal treden naar beneden toe – lichtvoetig is hij nou niet te noemen – en begint smakelijk van zijn brokjes te eten. Geknap en gekauw tussen die kaakjes. Ik vind het wel schattig klinken. Dieren kunnen zoveel meer maken dan mensen. Ook smakken en snurken vind ik bij beestjes lieflijk, terwijl een menspersoon dan een geërgerde blik.. of een duw van me kan verwachten.

Stampend loopt hij de trap weer omhoog en hoor vervolgens zijn nageltjes over het laminaat van de overloop tikken, richting de douche waar de waterbak staat. Lik, lik, lik, lik, bescheiden slokjes worden genomen. Hij heeft behoorlijke dorst gekregen.

Trip trip trip… Speedy vervolgt zijn weg naar de ‘kattenkamer/gereedschapskamer’. Woesj woesj woesj, er worden voorbereidingen gemaakt voor een boodschap. Pfff, gelukkig, het is een kleine boodschap. Ik vind dus veel schattig, maar weten dat hij een aantal meter verderop aan het schijten is… nee, daar houdt de schattigheid dus rap op.

Trip trip trip… Speedy enters the bedroom. Aan mijn kant van het bed vindt een uitgebreide was-sessie plaats. Poets, lik, knabbel. Vijf minuten… tien minuten… vijftien minuten en spreek ‘m dan even aanmanend toe. Genoeg! Een schone kat is fijn, maar obsessief poetsen is nu ook weer niet nodig. Daarnaast… ik word weer moe en ik wil stilte!

Trip trip trip, Speedy loopt om het bed heen naar de andere kant. Trip trip trip… om het bed heen naar mijn kant… trip trip trip.. naar de andere kant - het kattebeest kan prima onder het bed doorlopen, maar waarom gemakkelijk doen? -.

Na een keer of vijf heen en weer lopen hoor ik een ‘plof’. Meneer is op het bed gesprongen.

Ik hoor gesnuffel bij mijn oor, zijn snorharen kriebelen op mijn gezicht. Ik zeg hem gedag, wat wordt beantwoord met een ‘prrrt’, gevolgd door een luid gesnor.

Ik doe het dekbed omhoog, Speedy kruipt eronder en vlijt zich al snorrend tegen mijn buik aan.

 

Eindelijk… we kunnen gaan slapen.

Reacties (2)


Dat de wereld op een bepaald gebied voor jou stilstaat, betekent niet dat dit ook voor de rest van de wereld geldt. De wereld draait uiteraard gewoon door.

Je merkt in je omgeving van leeftijdsgenoten, dat er ontwikkelingsgolven zijn. Een relatie krijgen, samenwonen, trouwen is niet meer heel standaard dus die golf is al min of meer verstoord en dan volgt er de ‘baby-golf’.

Een jaar of 5/6 geleden begon bij ons de eerste baby-golf. De een na de ander kondigde aan dat zij gezinsuitbreiding kregen. Ook wij waren er stilletjes mee bezig en keken elkaar bij elke nieuwe aankondiging aan. ‘Zouden wij de volgende zijn?’.  Stiekem hoopte ik dat ik tegelijk met die of die zwanger zou zijn. Gezellig samen dingen delen, babyspulletjes shoppen en iemand die je begreep. Maar vooralsnog was ik bezig met babyspulletjes kopen en maken voor een ander.

Toen heel even… een paar maanden, eind 2010 en begin 2011, hoorden wij er ook een beetje bij. (Maar zoals jullie weten liep dit helaas uit tot een miskraam). Vervolgens genoot men van hun ukkies en wij genoten mee.

Een tweede baby-golf heeft zich nu aangediend. Sommige ouders hebben afgelopen jaar een tweede kindje gekregen, of denken aan/oefenen voor een tweede. 

En ook de jongere stellen om ons heen zitten volop in hun ‘eerste baby-golf’. Geboortes en aankondigingen van zwangerschappen vliegen me om de oren. Fantastisch natuurlijk. Blij dat er kleine zachte, warme, lekker ruikende hummeltjes (op komst) zijn, maar ook blij dat zij niet het geduld hoeven op te brengen wat van ons is en wordt gevraagd.

Blijheid overheerst, maar toch is er ook dat gevoel…
Jaloezie? Nee!!
Misgunnen? Nope, zeker niet!

Verdriet, frustratie, boosheid, teleurstelling, van alles wel een beetje denk ik en ik weet dat het niet meer dan logisch is.

Na nog wat meer nadenken over wat ik nu precies voel, denk ik te weten wat hetgeen is waar ik vooral moeite mee heb.

Ik heb er moeite mee dat door de tijd die wij ‘krijgen’ en door wat wij hebben meegemaakt, er een keerzijde is ontstaan. Een keerzijde waardoor er altijd dat andere gevoel om de hoek komt kijken wanneer er babynieuws is en ik het bijbehorende gevoel nooit zal kunnen uitschakelen. Ook dat is iets wat ik zal moeten accepteren, omdat het gewoonweg niet zal veranderen. Maar ik wil die keerzijde niet! *stampvoet*

Daarnaast heb ik de angst, dat wanneer het bij ons nog veel langer duurt, de keerzijde de overhand gaat nemen van de blijheid. En dat wil ik al helemaal niet! *stampvoet nog wat meer*

Ik heb inmiddels wel geleerd dat in de toekomst kijken niet mogelijk is en je er van te voren beter niet druk om kunt maken. Je verandert er niets aan en maakt jezelf alleen maar onrustig en ongelukkig, dus de angst heb ik inmiddels weer kunnen relativeren.

Het accepteren van het andere gevoel… de keerzijde.. dat duurt ietsje langer. (een dag, twee dagen….  hooguit een week)

We hopen dit jaar opnieuw dat wij deze keer met de “baby-golf” mee mogen doen.
En dan bedoel ik natuurlijk niet het spelletje met een golfstick. Met boerengolf sla je toch ook niet tegen boeren? ;-)

In de tussentijd ga ik lekker rondsnuffelen naar patronen en ideeën opdoen voor leuke spulletjes, voor de wondertjes van nu.

 ~~~~~~

p.s.1. Ik weet dat jullie deze p.s. gaan negeren, maar toch zeg ik het. Deze blog is niet geplaatst om lieve opbeurende berichtjes te krijgen. Ik weet dat jullie meeleven en het ons gunnen en steeds meeduimen, dat doen jullie altijd en dat vinden wij superlief!

Deze blog is ook, om het voor mezelf op een rijtje te krijgen, mijn gedachten te ordenen en te kunnen relativeren. Een stukje houvast. Natuurlijk is het ook prettig dat ik zo een grote groep in één keer bereik en jullie een kijkje kunnen nemen in mijn gedachtes die zo heerlijk hun eigen gang kunnen gaan.

 

p.s.2. Blijf het goede babynieuws a.u.b. met volle enthousiasme aan mij/ons vertellen. Ik kan me zo voorstellen dat men er tegenop ziet, maar dat is zeker niet nodig. Aan de keerzijde kunnen jullie/kan jij niks doen, wij ook niet. Delen is fijn en er bij betrokken worden ook. Buitengesloten worden is pijnlijker.

 





Reacties (4)

Swappen, snailmailen.. het is eigenlijk allemaal hetzelfde. Een ander blij maken met post.

Op twitter zag ik een oproepje van iemand voor een kerstswap.  Leuk! De namen werden gehusseld en ik mocht een envelop vullen voor iemand die ik niet ken. Spannend.. moeilijk ook. Want buiten het feit dat ik geen idee had wat bij de ander in de smaak zou vallen, is het nog best moeilijk om dingen te vinden die in een envelop passen.  Ik maakte wat, ik kocht wat bij plaatselijke ondernemers en vond dat het best leuk was geworden. En toen moest het op de post. Ik weet dat het logisch is dat de brievenbussen versmald worden in deze periode, maar lastig vind ik dat wel, want een normaal postkantoor hebben we ook niet meer.
Ik had een kaartje thuis liggen, die alleen nog maar beschreven hoefde te worden en dan kon het op de post. Na mijn werk zou ik langs de supermarkt, dan was het in elk geval (hopelijk) op tijd bij de ander binnen.

Met mijn duffe ochtendhoofd heb ik de envelop gepakt en ben naar het werk gegaan. Sjit! Kaart vergeten. Maar ik had ook geen tijd om naar huis te gaan, kaart te schrijven, weer naar de suup te gaan en dat allemaal voor 19.00 uur. Dus heb (heel lullig), terwijl ik op kantoor was, op een papiertje gekrabbeld wat ik op de kaart wilde schrijven en deze in de envelop gestopt.

En toen ontving ik zelf mijn swap. Ohhhhh… een doos!! Had ik het wel goed begrepen? Had ik niet ook eigenwijs moeten zijn en gewoon een pakketje moeten versturen? De twijfels sloegen toe, maar ik kon er toch ook niets meer aan veranderen. Afwachten en hopen dat de ontvanger er wel blij mee is.

Er was afgesproken dat we 20 december (gister dus) de swap mochten openen. Spannend! Na het werk heb ik de doos opengemaakt en over de gehele middag verspreid heb ik de inhoud van de doos uitgepakt. Het spannendste pakje voor het laatst bewaard.

Kijken jullie mee?

 

Om de wensballon moest ik extra glimlachen. Van de week kreeg ik van een vriendinnetje een whappje met de mededeling dat ze de wensballonnen weer had zien liggen in de winkel. Wij zullen nl. nog steeds een wensballon oplaten voor ons kleintje*. De eerste poging was geen succes. Teveel wind dus ballon in de fik. Hoop op windstil weer deze oud en nieuw. Proberen we het dan nog eens.

Tof he?

Maar het allerlaatste cadeautje, wat spannend aanvoelde, was ook wel erg bijzonder.
Wat een werk. Wat origineel!! *let niet op mij, maar op het dienstmeisjes-, feest-, schortjurk* DAAR gaat het om! Is het niet knap!?




Lieve Inge, heel erg bedankt!!





Reacties

December….

De maand van Sinterklaas, Kerst en Oudjaarsdag.

December….

De maand die veelal geassocieerd wordt met ‘warmte’,  ‘gezelligheid’ en ‘samen zijn’. 

December ….

De maand van terugdenken, overdenking en vooruitkijken naar het nieuwe jaar, met nieuwe kansen en nieuwe mogelijkheden.

December ….

De maand waarin veel mensen met de neus op de feiten worden gedrukt. Zij zijn niet blij.. zij zijn niet gezellig en zij zijn niet (meer) samen.  Nieuwe kansen en mogelijkheden? Misschien biedt 2014 hen dat niet.

We hebben allemaal wel eens in directe of indirecte kring te maken gehad met kanker. Bij het typen van het woord alleen al, krijg ik een brok in de keel -.

December ….

De maand van de gelukswensen, kerst- en nieuwjaarskaarten.

Wij wensen iedereen hele fijne feestdagen toe en alle geluk en gezondheid voor 2014.

Het typen van deze tekst heeft mij weinig moeite gekost, maar wel geld bespaard, want wij hebben besloten dit jaar geen kaarten te versturen.

Wij zullen dit geld doneren aan het KWF in de hoop dat er ooit een medicijn komt, waardoor er meer mensen een fijne decembermaand zullen hebben en kunnen kijken naar een nieuw jaar met nieuwe kansen.  

Reacties (3)
Categorieën
Wie is ze?

Feitjes:
Blond, dertiger, Fries, alive and kicking, vriendin van, bazinnetje van, secretaresse, creatief, houdt van gezelligheid, van feestjes en van (de muziek van) 3 Volendamse heren; dit vaak combinatie met elkaar.

Eigenschappen
Dat is aan jou om daar achter te komen.

~~~~~~

Mijn: webwinkel

Mijn: email

 

Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl