-          ‘Hebben jullie misschien ook de cd van 3JS?’, wordt er aan de serveerster gevraagd.

-          Nee, we hebben alleen maar Italiaanse muziek en de Italiaanse cd van Marco Borsato

Ook wel logisch in een pizzeria, maar het valt te proberen nietwaar? We hoorde de heren tenslotte ook door de boxen galmen in het restaurant met veel te veel bestek en de smetteloze witte servetten.

Ik kijk naar de dames waarmee ik aan tafel zit. We zijn met zijn 11en. De jongste ergens in de 20.. de oudste ergens in de 50 en grinnik even, wanneer ik denk aan alle mooie en vaak ook hilarische momenten die ik met een ieder heb meegemaakt.

Zonder toetje zijn we naar het nieuwe theater gegaan. Door de nog ontbrekende bordjes, was het voor ons zonder ingebouwde TomTom (vrij algemeen vrouwenkwaaltje) een kleine zoektocht naar het toilet, naar de anderen en naar de zaal. Her en der zaten ‘plukjes’ bekenden in de zaal en omdat het onze laatste keer van de tour was, was ons enthousiasme nog meer dan anders. (Ja dat kan!)

Of het nu inderdaad kwam omdat het de laatste was, omdat ik met zoveel lieve mensen was of dat het mijn algehele gesteldheid was, geen idee, maar de nummers kwamen goed binnen. De tranen biggelden over mijn wangen bij Watermensen, bij Zwerversleven en bij Recht uit mijn hart, maar ook Weet je nog en Je Vecht nooit alleen zorgen ervoor dat ik niet in onbedaarlijk snikken uitbarstte.  Of ik alleen maar heb gehuild.. zeer zeker niet. Swingen en klappen tot je handen er pijn van doen, meezingen en lachen om de grapjes die ik natuurlijk al wel kende. Een indringende avond was het, anders en beter kan ik het niet verwoorden. Het is een gevoel.

Na de show, bijkomen en napraten. Ook zijn we nog even in de rij gestapt om een kaartje aan Jaap te geven, want op zijn dochters eerste verjaardag stond hij toch maar voor ons de sterren van de hemel te spelen. Een snelle foto met de heren en het was tijd om afscheid te nemen.

4 Elementen… 3JS… theater… lieve mensen… = liefde

Ik heb stiekem met je gedanst.
Ik hoop dat je het leuk vond.
Stiekem met je gedanst, stiekem met je gedanst
(Toontje lager, Stiekem gedanst)

Dit liedje heb ik vandaag steeds in mijn hoofd, al kan in mijn geval het woordje ‘stiekem’ wel weggelaten worden.

Met een te hoge snelheid rijden vriendin W en ik naar Leeuwarden. We zijn een beetje laat en té laat aankomen in het theater is geen optie. We hebben namelijk zelf de kaartjes niet bij ons en tijdens de show binnenlopen, zou wel heel erg gênant zijn. Ik parkeer de auto in de garage en we lopen in snelle pas naar het theater.  We zijn op tijd en hebben zelfs nog tijd over, want het begint een kwartier later dan we dachten. Die tijd kunnen we mooi benutten door bij te kletsen, bij te komen en een plasje te plegen.

En daar zitten we dan.. met zijn vieren op de eerste rij in het midden. Dat is wel heel erg dichtbij, maar mij hoor je niet klagen. Ik heb zo een prima overzicht en geen hoge paardenstaart of mevrouw Stemband-kapsel voor me. Vanaf het moment dat iedereen het podium oploopt en de muziek start, merk ik dat ik aan het grijnzen ben. We hebben plezier, ik kijk regelmatig naar links en naar rechts en zie dat zij ook genieten. We worden getrakteerd op een gastbezoek. Elske DeWall zingt samen met JD ‘Geef mij een naam’, bij Watermensen zitten W. en ik hand in hand en houden het niet droog. Bij ‘Je vecht nooit alleen’ schieten diverse herinneringen en ook een aantal personen door mijn gedachte. Stilzitten is voor mij onmogelijk, tenminste wel op nummers als ‘Bij Hoog en Laag’ en terwijl ik zo voor het podium sta en JD voor mijn neus staat, is het net of ik samen met hem dans. Hij staat een meter hoger, maar toch…. ‘ik heb (stiekem) met je gedanst’. Terwijl we het zinnetje ‘Je danst me door mijn donkere dagen heen’ meezongen keken JK en ik elkaar aan. Onbewust natuurlijk, dat snap ik ook wel.

Een polonaise kon ook niet uitblijven tijdens het wiegelied.. ware het niet dat B en ik een tweepersoons (en even kort met nog een medefeestganger) de polonaise deden. J Wij hadden lol en kregen er nog rodere wangen van. Deze show was weer een andere manier van ervaren, de gezichtsuitdrukkingen waren nu wel heel goed te zien, oogcontact was duidelijk, de dansmoves op het podium zijn van zo dichtbij eh… wat zal ik zeggen… dichtbij en de grapjes door de bandleden op de achtergrond, terwijl er serieuze zaken werden besproken op de voorgrond, waren nog grappiger dan de andere keren.
De hele avond was het genieten met een grote G.

Na de show wat laten signeren (de groetjes van diverse mensen aan de heren doorgegeven en een aantal vragen gesteld) en daarna wachten op een fotomomentje. Eindelijk kon vriendin W. met ze op de foto. Nog gezellig met mijn medefeestgangers gekletst en toen was het echt tijd om de auto weer op te zoeken.

Ik weet niet wat het is met parkeergarages (denkt even terug aan een situatie bij de HMH), maar we hebben in de kleine parkeergarage, waar nog maar weinig auto’s stonden toch echt moeten zoeken naar onze auto. We waren nog zo onder de indruk van alles en liepen er als een kip zonder kop.
Trapje af, nog een trapje af.. nee, door de garage lopen, toch maar trapje op. Gevonden! Een volgende keer, haast of geen haast, toch maar eens onthouden waar we geparkeerd staan.

Pfff… een wekker op mijn vrije dag is niet mijn favoriet, maar alles voor een goed doel.

Ik heb goede herinneringen aan de signeersessie van vorig jaar.
Eerste ontmoetingen met inmiddels vriendinnen en een kort optreden van 3Js met een geweldige ambiance, zo tussen de wasmachines in het magazijn van de Mediamarkt.

Vriendin W, haar dochtertje en ik waren op weg naar Groningen, de Tom Tom wees ons de weg, maar dan moet je wel het juiste adres invoeren! Hulplijn Clau werd ingeschakeld en zo kwamen we toch nog netjes op tijd aan.

Het magazijn was wat gezelliger opgezet. We hadden er zin in en de heren ook. Dat bleek direct toen JdW in zijn eentje op kwam en een solootje zou gaan doen. JK bleef met een grote grijns achter een box staan en liet een fijn staaltje gitaarwerk horen van Message in a Bottle, maar ondanks dat wij allemaal enthousiast meeklapten, liet JdW zich helaas niet uit de tent lokken. 

JK stelde de 3JS voor, althans.. dat probeerde hij : ‘Wij zijn Nick en ehhh hmmm’. Was dit nu echt een per ongelukje en zoals JdW zei “Waar het hart vol van is, stroomt de mond van over” of een per ongeluk expres uitspraak?

Een bijna privé feestje in het magazijn. Hoe leuk is dat!  Er waren kindjes mee en toen er verzoekjes ingediend konden worden, werd speciaal voor hen het Wiegelied gespeeld en als de heren zelf dan over een polonaise beginnen, kunnen we meteen goedmaken, wat donderdag in het theater niet lukte.  

Omdat het allemaal toch wel erg spannend was voor dochtertje van vriendin W, zijn zij naar buiten gegaan. Ik had deze keer niets meegenomen om te signeren (poster lag nog thuis, blont!), maar zag hier ook posters hangen. Ik heb er (met medewerking van een werknemer) twee van een paal afgepeuterd. Een mooie verrassing voor zoontje en dochtertje van vriendin. Nog even snel op de foto, een kort babbeltje en met een leuke toezegging van JK stuiterde ik samen met de andere dames verder. Met rode wangen en met een grote grijns liepen we het magazijn weer uit.

We liepen het restaurant van het theater binnen. We keken rond en vroegen aan de gastvrouw of er nog wel ruimte was voor ons, terwijl we in een bijna leeg restaurant stonden. De toon was gezet, maar mevrouw durfde ons toch tussen de paar aanwezige gasten te plaatsen. Witte servetten, rechtopstaand bestek en stemmige muziek. We keken elkaar aan hadden moeite om serieus te blijven. Echt onze ambiance!

We bekeken de uitgebreide menukaart met wel 3 keuzes. Helaas geen spareribs waar we een half uur naar konden kijken, dus dan maar varkensrib ZONDER zuurkoolstamppotje en K. deed gezellig met me mee. We waren aan het keuvelen op gedempte toon, totdat we plots bekende klanken door de box hoorden. Eindelijk goede muziek (3JS natuurlijk) en we wiegden dan ook direct tegelijk mee, waardoor we echt niet meer rustig en serieus konden blijven.

De gastvrouw kwam bij ons langs met de opmerking dat wij vast dachten dat de mannen het restaurant binnen kwamen. Natuurlijk mevrouw… met voltallige band en wij weten natuurlijk niet met welk nummer hun cd’s beginnen. Duhuh!  We knikten maar wat, maar ondertussen hadden we de grootste lol.

De theateravond zelf moest nog beginnen en de mascara zat al op onze wangen.

Ja, de show heeft steeds dezelfde setlist, de rode draad van verhaaltjes en grapjes is ook steeds hetzelfde, maar toch is het elke keer anders en geniet ik weer vanuit mijn tenen, word ik ontroerd, swing ik mee, kan ik lachen om de andere grapjes die tussendoor gemaakt worden. Ze zitten natuurlijk niet aan teksten vast.

Naderhand heb ik mijn te signeren singletjes uitgedeeld aan de dames, dan zou het niet zo opvallen dat ze allemaal van mij waren. Ik had beter kunnen weten natuurlijk dat de dames een opmerking hierover niet konden laten.

JK heb ik nog een cadeautjes gegeven voor Fee. Een verjaardagsmuts voor haar eerste verjaardag volgende week, wat erg lief werd ontvangen.

Nog een groepsfoto en de heren waren gevlogen.

Er staat toch echt op de deur  ‘Trekken’ , maar de één na de ander knalt tegen de deur. Het ziet er erg grappig uit en wij vermaken ons dus wel, terwijl we wachten op Clau en aanhang.  Je voelt ‘m natuurlijk al aankomen…. Ook Clau leest niet. J

Al snel hadden de mannen een overeenkomst gevonden. Ons plagen en stangen met onze Jees-gekte en gelukkig nemen wij onszelf ook niet al te serieus. Terwijl we aan het wachten waren op onze bestelling, kregen de mensen naast ons het eten geserveerd. Dat zag er lekker uit en dat vond het meisje dat naast ons zat ook. Was ze plots ziek geworden? Was ze zenuwachtig? Kon ze niet in het openbaar eten? Of durfde ze er op voorhand al niet aan te beginnen, omdat ze het toch niet op zou krijgen? Met grote verbazing (en grote lol) hebben wij bekeken hoe er niks, maar dan ook echt niks aangeraakt werd. Geen patatje zelfs! We hebben het maar gebombardeerd tot een nieuwe sport : ‘spareribs kijken’.  Later werd er om een doggy-bag gevraagd. ‘Zo kon ze er thuis zeker nog een tijdje naar kijken’!

De show was weer mooi, het publiek weer anders en ook vriendlief genoot mee. Na de show nog even nakletsen en namijmeren en dan het fotomomentje.

Een avond gezelligheid, veel lol, aanhang die genoten heeft, maar ons een volgende keer toch maar weer alleen laten gaan denk ik. Heel apart… want zo erg “mutsen” wij toch helemaal niet? ;)

‘Wil pa nog een tekening voor me maken?’

Pagina na pagina. Schriften vol. Hoe drukker en gedetailleerder, hoe mooier ik het vond. Ik kleurde ze dan netjes in, op zijn allermooist. Ik kreeg er maar geen genoeg van.

Steeds vond ik wel weer iets anders uit en zoals ik van huis uit heb meegekregen: Kan niet ligt op het kerkhof en wil niet ligt ernaast. Zodoende probeer ik dan ook alles zelf uit.

De naaimachine wordt er nog regelmatig bij gepakt voor diverse (erg breed) projecten met stofjes, vilt, kantjes en bandjes, maar ook kleertjes pimpen op diverse manieren, tegelmozaïeken, porselein schilderen, schilderen op doek, prikvilten, decoupage en taart decoreren. (Dat laatste gaat trouwens niet meer gebeuren, want we vinden het niet lekker en creatief bezig zijn om vervolgens goed eten weg te gooien, nee, dat gaat me te ver. Us bin zunig).

 

Het is jaaaaaren geleden dat ik voor het laatst in mijn eentje van de trein gebruik heb gemaakt. Ik doe alle langere afstanden met de auto en ‘vroeger’ met de bus. De trein vond ik maar spannend, met al die sporen en perrons. Veel ingewikkelder dan een busstation. (snap jij de logica? Ik niet, maar toch ook weer wel). Met een goedkope actiedagkaart van een drogisterij stond ik daarom met printjes van de route een half uur te vroeg op het station. Je kunt maar beter goed voorbereid en op tijd zijn nietwaar? In Zwolle uitgestapt en maar aan een conducteur meer informatie gevraagd, wat maar goed was ook. De volgende trein kwam en ik zocht naar bekende koppies die ik niet vond. Snel de trein maar in en trapje op, trapje af, van wagon naar wagon (zo’n 5 keer) hoorde ik dan toch bekend gekwebbel. Eindelijk kon ik ontspannen zitten. (je mag hier gerust een luide zucht laten, want die liet ik in elk geval wel). Het gezellige dagje kon beginnen!

We hadden ze in de trein al gespot.. eenmaal uit de trein zagen we er nog meer en naarmate we dichterbij de hal kwamen werden het er steeds meer. Trolley’s! Menigeen weet dan al gelijk dat ik het over de huishoudbeurs heb.

Voor je de hal binnenkomt krijg je al allerlei troepjes in je handen gedrukt. Een foldertje hier, een proefdingetje daar. Een paar meter verderop kun je ze weer van de grond afrapen. Een raar iets van de mens, iets aannemen om het vervolgens lukraak neer te gooien.

We hebben ons prima vermaakt op de beurs, in elkaars gezelschap en verlieten de beurs met troepjes en met iets leuks. (elk iets anders gekocht).

Terugreis verliep ook vlot. Wederom in Zwolle overstappen en maar goed dat ik meneer de conducteur weer ff aansprak want er was een wijziging. Het was druk en heb voornamelijk gestaan. Kortom, ik had geen goede dag uitgekozen om een hernieuwde GOEDE ervaring met de trein op te doen. Ik kwam weer op het juiste station aan en kwam ook tot de conclusie dat het treinreizen best wel meeviel, al rijd ik toch het liefste auto.

Ik zal maar niet vertellen dat ik eenmaal terug op het parkeerterrein naar de verkeerde auto liep. (1 hofje verder en precies dezelfde auto. Maar goed dat de auto net startte, anders had ik nog met het slot geprutst ook).

Spring maar achterop bij mij, achterop de fiets…. (Gers Pardoel)
Al vanaf zaterdagnacht heb ik dit liedje continue in mijn hoofd. Ik word er kriebel van!

Ik ben nog niet eens bijgekomen van woensdagavond of ik ga alweer naar het volgende feestje. Een Valentijnsparty met de meiden. Valentijnsfeestjes hoeven tenslotte niet persé met je grote liefde gevierd te worden.

Op twitter werd de aanvraag van Clau in twijfel genomen. De dj’s wilden echt onze variant van Country Roads niet horen, de vogels zouden van het dak af vallen enz. enz. Des te groter was de lol toen we een paar tellen later TOCH mee konden zingen. Nou ja, zingen… wij gingen in elk geval helemaal los!

Voor de zoveelste keer kwam Gers langs om een plekje op zijn bagagedrager aan te bieden…inmiddels een stuk minder leuk. Het was ook tijd voor de hoofdact, volgens de agenda en volgens ons. Oh, was ik vergeten dat er een optreden kwam? Nee, deze keer niet van de Jees. Maar van Nick en Simon, vandaar dat wij ook aan de rechterkant stonden. J

De mannen kwamen het podium op en het was anders dan anders. Ze stonden aan de verkeerde kant. De dj-spullen waren nog niet opgeruimd en ze wilden ons iets mededelen. Ai, dat klonk niet goed. En OF het niet goed klonk.. Simon kon geen normale noot uit zijn keel krijgen zoals je zelf hier kunt horen. Ze wilden dit toch persoonlijk vertellen aan ons en er komt een inhaalfeestje.

Met een stempel op een bierviltje en met de hartjes nog bungelend op ons hoofd, liepen we Pompstee weer uit. Vier uren wachten op twee minuten Nick en Simon, was niet de verwachte avond, maar gelukkig kunnen we zelf ook heel goed een feestje vieren.

Nu hopen dat we op de inhaalavond niet al iets gepland hebben.