Je weet dat het gaat gebeuren. Al lange tijd van te voren krijg je signalen. Je wordt er steeds nieuwsgieriger naar. Hoe zou het zijn? Die ene eerste keer. Je kunt het niet over doen en je wilt er alle tijd voor nemen. Ervan genieten. Er een bijzonder moment van maken.

Je krijgt een voorproefje. Een voorproefje wat naar meer smaakt, maar je moet geduld hebben. Je moet het ermee doen. Gelukkig kun je dat speciale moment goed voor de geest halen en het keer op keer af laten spelen. Het wordt alsmaar beter. Je geduld wordt zo wel op de proef gesteld en je ziet er steeds meer naar uit.

En dan… dan is het zover… je hebt plots een keuze. Maar wacht je tot de spanning zo ver is opgelopen tot je bijna ontploft en het echt niet langer meer houdt, of wacht je juist tot je overdonderd gaat worden, onvoorbereid.

De nieuwste cd van de 3JS blijft dus nu nog in het doosje. De teksten van de songs heb ik wel al gelezen en het zijn prachtige gedichten, poëzie durf ik het wel te noemen. Het zijn nu nog gedichten… straks worden het liedjes en kan ik ze niet meer lezen zonder dat de melodie in mijn hoofd meespeelt.

In een kringetje, met een kopje koffie of thee voor je neus en een gebakje ernaast.
Dit kan echt best heel leuk zijn, maar het is voor mij niet dé leukste manier van een verjaardagsfeestje vieren.

Een ontbijt dan? Ja, da’s weer eens wat anders, leuk! Dat we daar nu helemaal voor naar Drunen moeten rijden, nemen we maar op de koop toe. Met carpoolen en een logeerpartijtje wordt het  nóg leuker.

Zaterdagavond kwamen I, Clau en ik rond middernacht aan bij G en M. Moesten wij de volgende morgen niet vroeg op? Ja… maar eerst gezellig kletsen, een glaasje drinken en cadeautjes bekijken. We hadden we namelijk met veel haast en stress een leuk persoonlijk boekje gemaakt met foto’s en verhalen, van gebeurtenissen met en rondom de jarige. Voor de nieuwsgierigen onder ons, hier kun je ‘m bekijken. (let niet op de foutjes die erin geslopen zijn door de haast. Wij vinden ‘m leuk!)

In Drunen aangekomen stonden er al wat mensen voor de deur te wachten. Vrolijke begroetingen aan bekenden en al vlotjes mochten we naar binnen. We vonden een mooi plaatsje aan een tafel van 10, waar iedereen  kon zitten én met goed uitzicht op het podium. Ik weet niet of het zo was, maar ik had het idee dat het volume wat geproduceerd werd, vooral vanaf onze tafel kwam. ‘We zijn ook gewoon leuk.  Na het eten van de broodjes en tijdens het maken van een creatieve foto, werd er ineens gezongen. We keken op en daar kwam de jarige Job, met zijn twee vrienden binnen. Sorry Jan, we hebben vervolgens wel heel hard meegezongen.

* Juist ja.. het was een ontbijt met de 3JS, gewonnen! En deze viel toevallig op de verjaardag van Jan.

Nadat de heren 2 interviews hadden gegeven was de volledige aandacht voor ons. Ze hebben 7 nummers gezongen: Jij lacht, Watermensen, Weelderig Waardeloos, Wat is dromen, De weg en twee nummers die ik (en de meerderheid met mij) voor het eerst hoorde ‘Godvergeten’ en ‘4 elementen’. Deze laatste nummers staan op hun nieuwste cd die nog uit moet komen. Wat was dit mooi en intiem en wat kwamen de nummers binnen zeg! Bij de nieuwste nummers was ook echt iedereen muisstil aan het luisteren. De waterige oogjes die daarna volgden, waren van ontlading dat ik zoiets bijzonders mee mocht maken. Gelukkig kennen de dames me langer dan vandaag en er werd al snel weer gegrapt, maar weet nu al dat ik zakdoeken mee heb tijdens de theatertour.

Toen de signeersessie en het geven van onze verjaardagscadeau’s. Van het geven van de cadeautjes aan Jan heb ik eigenlijk niets meegekregen, maar heb begrepen dat ons fotoboekje werd gewaardeerd en ‘echt iets was voor in de auto op de achterbank’. Nog een groepsfoto maken (waar ik uiteindelijk niet op sta!), Jan met zijn 25^e (tuurlijk!) verjaardag gefeliciteerd (inclusief de zoenen uiteraard) en toen foto met de 3 heren (die ook nog maar eens ‘overnieuw’ moet).

Volgens ‘opdracht’ heb de groeten van E. doorgegeven en gezegd dat daar ook een knuffel bij hoorde, ‘Straks’ zei Jan… en we werden het podiumpje alweer afgebonjourd door de mensen van het restaurant. We liepen naar buiten en terwijl I. en ik afscheid namen van een paar fans, liep de rest weg en waren ze plots verdwenen. We hadden ze snel gevonden, ze bleken bij de auto van de Jees te staan, waar de heren de auto aan het volladen waren met de vele cadeaus. Je zou er bijna wat van denken, maar de drankvoorraad in huize Dulles is sowieso flink aangevuld.

Van JK hebben we toestemming gekregen om de filmpjes van de nieuwste nummers op youtube te zetten, dus zie boven de linkjes. Helaas mocht hij ook nog niets vertellen van het speciale concert wat aan het einde van het jaar gegeven gaat worden. Voor dit antwoord, moet ik dus nog even geduld hebben.

Terwijl we daar stonden… wachtte ik op een geschikt moment (en voldoende moed) en vroeg ik Jan of ik de beloofde knuffel van E. aan hem door mocht geven. En een ieder die mij kent weet dat ik gek ben op kroepen en ik kan zeggen dat deze kroepert een hoge notering heeft gekregen.

Na het uitzwaaien van de Jees en het afscheid nemen van de andere dames, gingen wij weer op weg naar Nijkerk. Deze rit was nog erger dan de heenreis. Want het bleef niet alleen bij kakelende kippetjes.. nee, we waren (heel erg vals) zingende kippetjes! Plezier hadden we zeker.

Na een plas- en inlaadpauze in Nijkerk, was het toch echt tijd om de reis naar huis verder te vervolgen. We mijmerden over de dag… de dames hadden af en toe een dipje en ik genoot van het mooie weer en lette uiteraard op de weg met een onnozele grijns op mijn gezicht. In Sneek weer bagage overladen, afscheid nemen en ik kon thuis mijn verhalen gaan vertellen.

Nu.. één dag later kan ik mijn hoofd er nog niet goed bij houden. Ik denk steeds aan gister, aan alle plezier en de mooie en bijzondere momenten.

Jan, dankjewel dat we je verjaardag mee mochten vieren. Jan, Jaap en Jaap, bedankt dat we mochten genieten van een intiem optreden, de foto’s, en jullie aandacht.

En dames.. bedankt voor de gezelligheid en de ontzettende lol. Zonder jullie is het lang zo leuk niet.

-          ‘Ik heb kaartjes besteld voor JURK!  Zij spelen in de Oosterpoort op kerstavond en jij gaat mee, tenminste als je dat leuk lijkt. Ennuh….. ehh… het kan zijn dat de 3JS in het voorprogramma zitten, maar het kan ook Jan Smit, Racoon, Van Velzen of Waylon zijn’ zei ik er snel achteraan.

-          Vriendlief keek me met enige argwaan aan en mompelde iets als : ‘gepland’ ,’wist je vast al’ en ik hield me wijselijk stil....

Zo stonden wij 24 december, samen met nog meer Jees-bekenden in Groningen. Je zou je bijna afvragen wie de hoofdact van de avond was.

Een prachtige akoestische uitvoering van “Hou van mij” was gelijk een geweldige binnenkomer. Volgens mij was iedereen daar van onder de indruk. Ik hoorde her en der om me heen bewonderend gemompel en ik kon een stukje trots niet onderdrukken. De stroom, ‘mijn toegezongen verjaardagslied' -> ‘Je vecht nooit alleen’  en een magische mooie uitvoering van ‘Have yourself a merry little christmas’ volgden.

De heren gingen van het podium en ik keek ze na… dat was mijn laatste portie vitamine J van dit jaar.

Ik heb uit volle borst meegezongen met ‘Kabalis’ , wat erg gemakkelijk gemaakt werd door de ‘tekst-vasthoud-dames” en  het publiek golfde mee op ‘Als het golft’ van De Dijk.

-          Wil je ook bij de opnames zijn van de Fryske Top 100 van Omrop Fryslan, stuur een mail naar……..

Ja leuk, ik wil best eens bij zo’n opname zijn en eens zien hoe dat verloopt. Maar wie, hoe, wat, waar? Nou ja, ik stuur wel een mail en dan kan ik later altijd nog zien of het kan.  In de mail stond dat het in de Friesche Palen was, in een kroeg op de dinsdagmiddag.  Ten eerste, waar ligt dat in vredesnaam? Ten tweede, kan ik vrij krijgen van het werk en ten slotte… en niet geheel onbelangrijk, hoe kom ik daar?

Vrij van het werk was geen probleem. Met OV kan je er naartoe, maar qua tijd zou ik het dan niet redden, maar wat bleek, vriendlief had die dag een afspraak en was misschien wel eerder thuis, waardoor ik de auto mee kon nemen. Maar dit alles was pas zeker op de dag zelf. 

Jeuj! Lief belt me op.. ik ben met een uur thuis zegt ie. Snel stel ik mijn dinnetjes op de hoogte dat ik er ook ben. Dag pop.. doei pop.. en ik ben weg. Ik parkeer de auto en loop richting de kroeg. Zie bij een ander gebouwtje hangouderen staan. Bij de kroeg word ik teruggestuurd “oh, ik moet daar naartoe? Daar waar die oude mannetjes buiten staan?”.  Ja dus, want in dat gebouwtje zat iedereen te wachten tot we groen licht kregen en naar de kroeg konden. In de kroeg kwam ik erachter dat ik het een beetje verkeerd had ingeschat. Dit ging helemaal niet om een radio uitzending? Nee.. dit was voor de televee! Dus.. lipjes getuit, borstjes vooruit en maar weer leuk meedoen, want dat staat zoveel leuker op beeld.

Wat doe je eigenlijk daar bij die tvopnames voor Omrop Fryslan Sab? De 3JS waren er toch niet? Nee klopt, die waren er niet, maar wel die andere leuke band… de ontdekking voor mij van afgelopen jaar. Juistem, Vangrail! Zij speelden twee nummers.

Behalve Vangrail, was ook Nynke Laverman er (Friese Fado-zangeres), er werd een spelletje gespeeld waar je een TOOOOOP-cd bij kon winnen (nee, ik heb hier niet aan deelgenomen) en er werd geinterviewd.  Via deze link kun je de gehele uitzending zien.

Het blijft altijd een gedoe zo’n tv-opname (heb er al een paar meer meegemaakt), maar toch altijd weer grappig om mee te maken. Toen alles opgeruimd werd, zijn wij nog wat gaan drinken, babbelen met de heren, op de foto en daarna maar naar buiten. Wachten op de nieuwbakken papa (toetsenist van VR) om onze felicitaties over te brengen en cadeautjes te geven.

S, B en ik hebben daarna nog een patatje met frikandel (wanneer je naar Vangrail gaat, hoort dat er toch echt bij (bij ons dan)) gegeten om vervolgens met een volle buik, de Friesche Palen een speciaal optreden te geven. Omdat er niet net als in het FEC een mooie hal met geweldige akoestiek was, zijn we maar op straat gaan zingen. Wil je weer genieten?  Filmpje 1, Filmpje 2 en Filmpje 3.

Vriendlief is naar een LAN-party.. ik zit alleen thuis en ga vanavond naar de Fryske Music Night in Leeuwarden. Eigenlijk ben ik de hele middag aan het wachten tot het avond wordt, verveel me en heb nergens zin in.

-          "Je mag ook hier komen en dan doen we eerst een bakje", zegt 10 dan.

Het is omrijden, wanneer ik via Drachten rijdt, maar het is wel een stuk gezelliger om met zijn allen vanaf daar in één auto, naar Leeuwarden te rijden.  Dus, even regelen dat Shiva vanavond uitgelaten wordt.. en op naar Drachten! Ben gelijk een stuk vrolijker merk ik. Zo kom je ook eens bij een ander thuis. J

Nadat iedereen er was, we een broodje hadden gegeten en een paar dames zich hadden omgekleed. (Ja.. zelfs eentje had speciaal (ahum) geshopt en liet al haar net aangeschafte kleding zien, waar wij uit mochten kiezen!)
Bij het FEC aangekomen werden we door een erg leuke parkeerjongen aangesproken - bijna twijfelden we of we niet gewoon hem gezelschap konden houden, zo leuk was ie – en hebben we  Piet Paulusma begroet ‘oant moarn’!

Uiteraard gingen wij (eerlijk waar, totaal onbewust) aan de kant staan met een camera voor onze neus. Aan de zijkanten van het podium waren grote schermen waar de artiesten op werden afgebeeld…met ja ja… mocht je de liedjes niet kennen: ONDERTITELING. Kortom, het was Friese karaoke. Wat deden wij op zo’n Friese muziekavond? Driemaal raden, alhoewel, met één keer raden moet het ook wel lukken. Juist! De 3JS traden op en tijdens het optreden bleek wel dat wij aan de goede kant stonden. De andere kant van het podium kreeg gewoonweg geen (amper) aandacht van de mannen. Of kwam dat doordat wij zo blij en enthousiast (as usual) waren, dat wij de aandacht als vanzelf op ons richten? J

Wij kregen een heerlijke portie vitamine J. Na hun optreden en het Friese duet "Dûnsje" van Jan met Elske de Wall (die m(J)an kan ook alle talen zingen) hebben we nog lang getwijfeld wat we gingen doen. Naar buiten, naar huis, toch blijven? We (10 en ik) hebben nog een showtje weggegeven met ‘hoe valser hoe beter’ en daarbij een mobieltje met filmfunctie van onbekende jongeman ontweken. Daarna toch besloten naar de auto te gaan….. alleen de akoestiek in de hal van het FEC was wel heel prettig, kwamen we onderweg achter. Dat vroeg om aandacht… aandacht in de vorm van “Country Roaaaaads”. Klik hier voor onze versie en GENIET GENIET GENIET van onvervalst talent.

Sabbie Sabbie….
Ergens in de verte hoor ik mijn naam
Sabbie Sabbie….
Ik wil nog niet wakker worden, laat me toch.
Sabbie Sabbie….
Jahaaa, zeg ik nu, ik hoor je wel J!
Sabbie Sabbie….
Mijn ochtendhumeur is aanwezig en ik mopper wat, terwijl J verbaast terugreageert: Ik zeg helemaal niks!
Dan begint het me te dagen, ik weet weer waar ik lig, waar ik ben en waar het geluid vandaan komt.
Het is de parkiet die aan mijn hoofdeinde staat!!! GOEDEMORGEN!!!
Ik doe mijn ogen open en het eerste wat ik zie zijn een hele blije Mickey en Minnie Mouse op de kast. AAAAH! Snel doe ik mijn ogen weer dicht.

*PLOF* Kyra, de 50+ kilo Rottweiler installeert zich bovenop mij met haar volle gewicht. Ze lag vast een stuk zachter dan dat ik lag, want inmiddels was mijn luchtbed een bed zonder lucht geworden. 

Langzaamaan kwam er in elk van ons beweging, om en om even douchen en ik vond dat we dat voor een tijdelijk (overwegend) vrouwenhuishouden het best vlot deden. Heerlijke broodjes gegeten, ons klaar maken en op naar Volendam. Waarom op zondag naar Volendam? Omdat het gewoon gezellig is? Omdat dat hetgeen is wat ons met elkaar verbindt? Ja…… maar vooral om daar Sinterklaas te verwelkomen. Inderdaad, ook ik moest er om lachen, want als één van ons nu een kind bij zich had ofzo? Nee hoor, 7 volwassenen en een hond. Ach, als het maar gezellig is!

Sint komt  pas aan in Volendam, wanneer het donker is, dus we hadden nog wel een paar uurtjes om over de dijk te lopen, een foto te laten maken, nog een foto te laten maken en wat te drinken. Die foto’s, daar zit nog een verhaaltje achter. Vangrail, ja die band van de avond ervoor, heeft een actie op Facebook. Maak een zo originele foto met/van de foto van Vangrail en zorg voor de meeste ‘vind ik leuk’s, dan maak je kans op een backstage-avond.
Wij staan dus nu met zijn allen op de foto in Volendamse klederdracht mét Vangrailstickers!
Mocht je trouwens Facebook hebben en nog niet op ‘vind ik leuk’ hebben geklikt: Klik hier voor de link, bedankt!. J Ook hebben we een ‘gewone’ foto laten maken als leuke herinnering aan dit weekend/deze dag.

We hebben Sinterklaas welkom geheten, die aankwam met een met lampjes versierde boot, naar het vuurwerk gekeken wat daarop volgde, de dansmariekes en de pieten (met lang haar) bekeken en ikzelf heb vooral genoten naar de gespannen gezichtjes van de kleintjes. Daarna snel op zoek naar een restaurant o.i.d. waar we konden opwarmen en wat konden eten. En dat viel niet mee i.v.m. drukte en  de vele reserveringen. Het is gelukt, het eten was prima, gezelschap goed en het toetje heerlijk!

Kom je in het weekend van 12 november mijn verjaardag vieren. Je kunt blijven slapen en ’s avonds gaan we dan naar Vangrail, die hier in de buurt een optreden heeft – vroeg Lisa aan me. Klein detail, Lisa woont in Nijmegen en ik heb met vriend afgesproken dat ik (als het even kan) geen lange ritten in mijn eentje doe.
Ik had nog wel even na te denken, want ze was mooi op tijd met het vragen. Het Wilde Woudsendse Weekend hadden we toen zelfs nog in het vooruitzicht.

Zaterdagmiddag haalde ik S. op van het station, vervolgens A. vanaf huis en we konden op weg naar het Brabantse land (in mijn uppie was ik dus niet meer en zo werd de heenreis een stuk gezelliger).  Voor we het wisten parkeerden we voor het huis van Lisa. Begroeten, feliciteren, voorstellen, cadeautjes geven, wat drinken, bijkletsen en wachten op het laatste feestbeest J.  Nog meer kletsen, wat drinken, ouders gedag zeggen, Vangrail eten eten (patatjes met frikandellen), omkleden en tutten. Klaar om een avondje op stap te gaan. We vertrokken op tijd, want het kon wel eens druk worden, werd gezegd. De reis er naartoe heb ik de dames even laten merken hoe de wegligging van onze auto is tijdens rotondes en bochtjes. Hehehe.. grinnik.. gniffel. -

In Zeeland (BR), waar A. op ons wachtte, doken wij vlug het enorme drukke partycentrum in. We moesten ons tussen alle mensen door wurmen om een mooi plekje te bemachtigen. Oke, nu eerlijk. Er was geen kip!  We konden op ons gemak tig keer naar het toilet, verrasten de mannen van Vangrail met ons bezoek (kleedkamer zat vlakbij het toilet, dus ons niet zien was eigenlijk onmogelijk), we maakten de dj blij door een dansje te wagen en we maakten er zelf wel een feestje van. Heel langzaam werd het iets drukker, maar buiten de plaatselijke carnavalsvereniging, hun partner en een verdwaalde stapper, waren er geen mensen. Heerlijk! Wij namen met ons charisma namelijk ruimte genoeg in beslag. J

We hebben genoten van Vangrail, gedanst en plezier gemaakt. Precies wat de bedoeling deze avond was. Ja ja.. zelfs de polonaise....

Het is weer tijd voor een LEUKE update! Mijn voorgaande blog is nog steeds gaande en dat zal uiteraard voorlopig ook niet veranderen, maar mijn leven is te leuk om er niet over te vertellen, of in elk geval voor mezelf vast te leggen. Want de afleiding waar ik het over had.... die heb ik zeker wel!

4 weken terug, 5 november 2011 stond er een avondje Waylon op de planning. Vorig jaar ben ik met een vriendin naar zijn theatertour geweest in Steenwijk en nu kwam hij spelen in Sneek. Snel mijn vriendin gevraagd of ze zin had om mee te gaan en het was al snel beklonken. Het was een avond genieten van mooie songs, een showman, een entertainer, verrassende nieuwe nummers en gezelligheid met elkaar. Het voorprogramma Falco Luneau wil ik ook nog even noemen. Een leuke band, goede zanger en ze zijn enthousiast, wat ik leuk vind om naar te kijken. Spelen ze in de buurt en ben je nieuwsgierig. Ga eens kijken en luisteren en vorm je eigen mening.
Hoogtepunt van de avond was dat ik eindelijk (na best wel een lange tijd, zij heeft een jong druk gezin en ik ben vaak weg) mijn vriendinnetje weer heb kunnen knuffelen.

2 weken terug, 19 november 2011. Teamuitje van de hondenschool + partners. We hebben eerst heerlijk gegeten (steengrillen), waarna we met een volle buik in groepjes naar buiten werden gestuurd voor een spooktocht. Het was flink mistig wat het sfeertje ten goede kwam.  Of ik geschrokken ben? Ja, want ik ben een schijtluis. Ik hou er namelijk ook van om mezelf van te voren bang te maken, haha! Een spooktocht zonder gezonde spanning en geheel nuchter is niks aan, vind ik. Ik ben geschrokken van de spook met de motorzaag en was constant op mijn hoede of ik niet van achteren werd ‘aangevallen’.  De vragen die we onderweg kregen waren een goede afleiding voor de ‘spoken’ om hun positie weer in te nemen. Het was een mooi feestje met lieve collega’s.

Vorige week, 26 november 2011. Fryske Music Night in Leeuwarden. Hier komt een uitgebreide blog van. (wat in het vat zit?)

Afgelopen dinsdag 29 november 2011. Opnames Fryske Top 100 met o.a. Vangrail. Uitgebreide blog volgt.

Gisteravond 3 december 2011. Naar de film met vriendin, haar zusje en diens vriendin. Heerlijk wegdromen bij de film Twilight. Ik ben helemaal niet van de vampierenfilms/-series e.d. Maar de Twilight reeks heeft me wel te pakken. Na de film zijn vriendin en ik nog wat gaan drinken bij het poolcentrum. We hebben zo gekletst, dat het poolen er niet meer van kwam. Geen probleem, wie weet ooit eens, het zag er in elk geval leuk uit. Vervolgens gingen we een paar drempeltjes over… letterlijk en figuurlijk, want wat is het voor ons beide lang geleden dat we de kroeg in gingen op de zaterdagavond in onze eigen stad. Ja, ik ga regelmatig op stap, maar dat is naar feesten/festivals/optredens/concerten. We moesten even wennen, maar al vlot hadden we een goed plekje bemachtigd, konden alle kanten op kijken en werden ook bekeken. We hebben gedanst, gelachen en ons verbaasd over hoe wanhopig men kan zijn. Het werd later en later en we hadden grote lol. Kwart voor vier keken we nog eens op de klok en vonden we het wel welletjes. Een mooie avond, onverwacht op stap met een lieve sterke meid.

Er volgen dus nog een paar blogjes. Ik zal er snel mee aan de slag, want er staan ook alweer een paar nieuwe uitjes op de planning. Ik druk? Nee! Als het leuk is, is het niet druk.

We hadden het kunnen weten, en vriendlief zag het al aankomen… de volgende tegenslag, frustratie of hoe je het wilt noemen, mijn lichaam doet wederom niet wat het zou moeten doen. Ikzelf had de hoop dat het toch één keertje goed zou gaan, maar helaas, weer de deksel op de neus.
Ik blijf zeggen: Alles komt goed… maar op dit moment kost het positief blijven me behoorlijk veel moeite en toch, toch ga ik door met het traject.

Alleen strookt momenteel mijn gevoel niet met mijn verstand en mijn lichaam gaat al helemaal haar eigen gang. Laat nu alles invloed op elkaar hebben?

Zoef zoef….  En daar reed taxi Clau ons huis voorbij. Voorbij ja! Gelukkig keerde ze om en mocht ik toch wel meerijden. De rit naar Amsterdam was zo voorbij met genoeg gespreksstof en onder het genot van biggetjes! J

Clau parkeerde de auto in de garage en vanaf daar gingen we het winkelcentrum/woonboulevard in, op zoek naar de uitgang. Dat klinkt heel simpel, maar was het niet. Onderweg nog een erg chagrijnige meneer tegengekomen, die vond dat wij niet gebruik mochten maken van de lift. Pfff!  WIJ hadden dat nergens gelezen. 

Eenmaal buiten (ja, toch gevonden!) zagen we in de verte al wat bekende koppies voor de deuren van de HMH staan. En hoe toevallig… ook zij waren net als wij in het rood gekleed. Het leek wel afgesproken werk! Met de Febo aan de overkant, goed gezelschap en een gezonde dosis humor en zelfspot (‘iedereen is een beetje bi’), vlogen de uren voorbij. Toen de deuren eenmaal open gingen, en de meneer van de HMH zei dat we niet mochten rennen, renden we de HMH binnen. Halverwege stond ik stil, begon hard te lachen om mezelf – want lachte ik vorig jaar al die rennende mensen niet uit, maar deed ik er nu zelf aan mee? – zag om me heen rennende mensen, kwam tot bezinnen en rende toen toch maar door.

Vanaf een prima plek hebben wij vervolgens 2,5 uur genoten van fantastische muziek, de 3JS zelf, maar ook Bertolf (eerste live kennismaking en hij is goed!), Raphael Gualazzi (verlegen, maar zo muzikaal), Ellen ten Damme (showgirl, rode kanten boxer) en Miss Montreal (adrem, tof persoon en steengoede zangeres).  Jaap Kwakman die Boys of Summer zong en Sanne Hans en Jaap de Witte die Roxanne zongen waren echt een extraatje, want zij doen dit niet zomaar bij elk optreden. Covers van U2, the Beatles, Amy Winehouse, de Pastorale, er kwam vanalles voorbij, naast natuurlijk eigen nummers van de 3 heren. Voor mij was één van de hoogtepunten de Italiaanse Medley van Jan met Raphael.
Het was mooi om te zien hoe de heren genoten, een stapje terug deden als de gasten hun moment hadden, de band swingde mee, de lichtshow was fantastisch, alles was tot in de puntjes verzorgd.
Over aandacht en dansmoves van Jan, vlak voor onze neus, hebben wij ook niet te klagen gehad… zou het door onze rode kleding zijn geweest? Of door onze blije enthousiaste koppies? Of vindt Jan ons gewoon leuk? We gaan voor het laatste.
Ook Jaap de Witte spotte me en liet mij zijn welbekende grimassen zien. J 

En helaas, time flies when you’re having fun. Van te voren zeiden we al tegen elkaar: We hebben er zo lang naar uit gekeken en straks zeggen we, verdorie, nu is het alweer voorbij en ja… dat zeiden we dus ook.

Ik heb her en der nog een aantal knuffels kunnen uitdelen, want terwijl ik vorig jaar op dezelfde plek mensen voor het eerst ontmoette, was het nu een soort van reünie. Wat is er veel gebeurd in een jaar!

Met een clubje stuiterende meiden, hebben we nog wat gedronken, gekke foto’s gemaakt en besloten we maar eens op zoek te gaan naar de auto. We liepen de parkeergarage door en waar we ook keken…er stonden helemaal geen auto’s! Niks noppes nada. Dit was toch wel een 24 uurs-garage? Ik merkte dat Clau er niet gerust op was en ik stiekem ook niet, maar dat kon ik toch moeilijk laten merken? Aan twee paniekmiepen hebben we ook niets. We liepen naar het gedeelte waar we de auto hadden achtergelaten en gelukkig, daar stond ie, eenzaam en alleen, vergezeld door een winkelwagentje verderop. Nog steeds twijfelend of we de garage uit konden rijden, reden we naar de uitgang en de slagboom ging open! Je hoorde letterlijk een zucht van verlichting.

Op de terugweg werden er nog wat biggetjes naar binnen gewerkt, genoten we heerlijk na, droomden, fantaseerden en zo vloog ook deze terugreis voorbij.