Laatste artikelen

- Dankjewel dat wij je papa en mama mogen zijn'.... - 
Dat is één van de eerste dingen die ik tegen je zei, 1 jaar geleden.

~~~~

Dag lief mannetje, kleine boef, grote komiek,

Vandaag vieren we jouw leven dat een jaar geleden begon.
Een jaar met 12 mooie maanden, 366 droom dagen en 8784 unieke uren.
Een jaar met enorm veel genieten, verwondering, plezier, geven en ontvangen, ontdekken, verbazing, aftasten, leren kennen en zorgen, zorgen maken, loslaten en verbinden. 

Elke dag laat jij ons ervaren wat rijkdom is. Elke dag laat jij ons beseffen wat belangrijk is. Elke dag laat jij ons lachen, ook als jij je dag niet hebt. 

Je hebt ons leven verrijkt, glans gegeven, ons compleet gemaakt. 

Dankjewel dat wij je papa en mama mogen zijn!

We zijn supertrots op jou en houden van je... oneindig!

 

Dikke tút op je knappe snút 




Reacties (2)

Al heel lang voordat ik zelf ook maar aan kindjes dacht, vond ik het al zo mooi. Het leek me fantastisch om te doen. Eén op één contact. Ontspannen en tja, zeg nou zelf… zo’n heerlijk zacht lijfje en spekkies om in te bijten, nodigen ook erg uit.
Babymassage!
Toen ik zwanger was van Aron wist ik dan ook zeker dat ik dat ging doen. Ik had al wat op internet geneust en uiteindelijk kwam ik via goede recensies van twee meiden die bij mij in de Centering Pregnancy groep (zwangerschapsclub maar dan anders) zaten, bij FriYolin terecht.

FriYoLin is een praktijk voor Ayurvedische massage in Sneek; babymassage, zwangerschapsmassage en reguliere massage.

De ‘Fri’ en ‘Lin’ in FriYoLin staat voor Frida Lindeboom. Frida had op het moment dat ik reageerde een arrangement, bestaande uit twee keer babymassage en één keer Ayurvedische massage voor jezelf. Ik heb op een korte Shiatsu-massage op een beurs, nog nooit een massage gehad en je moet jezelf eens verwennen nietwaar?

Er stapte een vrolijke spontane meid binnen. Ik voelde me meteen bij haar op mijn gemak. Enthousiast vertelde Frida over haar praktijk, vertelde ze meer over de oorsprong, doel en effect van Shantala babymassage en legde ze uit wat de bedoeling was van deze ‘les’. Na alles klaar te hebben gezet/gelegd en Aron klaar lag, gingen we van start. Frida liet op een pop zien wat de handelingen zijn en zelf mocht ik deze bewegingen op Aron toepassen. Gelukkig hoef je niet alles meteen te onthouden, maar krijg je van Frida een mapje met alle informatie die maar nodig is om later ook zelfstandig te gaan masseren.

Aron deed het hartstikke goed. Per keer kijk je wat je kindje toelaat en wat hij/zij prettig vindt. Het resultaat was dat ik Aron na de massage in zijn bedje heb gelegd en hij binnen no time sliep.

Tijdens onze vakantie (en ook daarna) heb ik een paar keer Aron gemasseerd. Lekker buiten en op de grond. Mapje met informatie ernaast voor wat houvast, pot kokosolie erbij en aan de slag. Ik merkte dat Aron per keer beter reageerde en meer toeliet. De afsluitende Yoga houdingen die hij de eerste keer niet je-van-het vond, vindt hij nu helemaal prima en fijn en hij weet dat hij de volledige aandacht van me krijgt wat tot veel oogcontact leidt. Na de massage een lekker warm badje en onze man was nog blijer dan eerst. Evenals mama, want ook ik ontspan er door.

De tweede ‘les’ thuis hebben we de massage nog eens doorgenomen en was er ruimte voor vragen en advies. Aron liet duidelijk meer toe dan bij de eerste keer en de afsluitende Yoga houdingen die hij de eerste keer maar vreemd vond, vond hij nu fijn. 

Vorige week was dan mijn eigen massage. Ik kreeg een warm welkom en na even gebabbeld te hebben, mocht ik ontspannen. Zo zeg, dat was fijn! Volledig relaxed stapte ik de praktijk uit. Een aanrader!

Ik ben blij met de workshop Shantala babymassage, de Ayurvedische massage voor mezelf was heerlijk en mocht ik oooooit (uitsluiten doe ik (nog) niet) opnieuw zwanger zijn, dan klop ik zeker aan voor de zwangerschapsmassage.

Kortom! Een echte aanrader! 

www.FriYoLin.nl

Lekker buiten!  Na de massage en het badje in slaap gevallen tijdens het aankleden






Reacties

De dame die onze zwangerschapsshoot heeft gedaan, doet ook de geboortefotografie’ .
- ‘Jaaaaaa, dat is zo leuk he! Zo’n shoot met zo’n klein baby’tje’.
‘Ja, dat is inderdaad erg leuk en gaat ze ook doen, maar we bedoelen GE-BOOR-TE-fotografie’.
- ‘Oh, dat. Dussehhh… op het moment zelf bedoel je…..’  - en we zien de bedenkingen bijna op hun voorhoofd staan.

Ja inderdaad, op het moment zelf. Geboortefotografie is voor velen een absolute no-go. En dat mag. Dat is uiteraard ieder voor zich. 

Ik had er lang geleden over gelezen en het leek mij heel bijzonder. Bijzonder om een naslagwerk te hebben van een levensveranderende gebeurtenis.
Ik hou sowieso van foto’s, van het vastleggen en maken van herinneringen en waarom dan niet van juist zoiets speciaals. Iets wat je echt niet opnieuw kunt doen.

Ook wilde ik mijn lief niet met deze moeilijke taak opzadelen en hoefde hij zich er op het ‘moment suprême’ niet mee bezig te houden, behalve met mij en de geboorte van Aron. Ook kreeg hij nu geen gemopper van mij achteraf over de gemaakte foto’s.
Want ja, het is niet mogelijk, maar het allerliefst had ik nog zelf de foto’s willen maken ook.

Is het dan niet raar en naar, om iemand er steeds omheen te hebben die maar aan het klikken is?
Ik kan daar volmondig op reageren met ‘nee!’. Op het moment van bevallen zijn er toch al meerdere mensen met mij/ons bezig die we tot een paar uur eerder niet kenden en hun dagelijkse werk uitvoeren. Die ene persoon extra, die ook haar werk uitvoert, maakte ons niet uit. 

Was je je er niet heel bewust van dat ze er was en werd je daardoor niet afgeleid?
Ja, ik was me er wel bewust van, maar ik heb me daar voor afgesloten. Ze was er, maar ze was er ook niet. Dit ging om ons en van te voren weet je dat het geen charmante foto’s worden, maar juist dat is echt. The real thing. Het IS geen beautyshoot, maar een gebeurtenis-en-emotie-reportage. Een documentatie van ons verhaal. Het einde van de lange aanloop, het begin van een heel nieuw leven! DAT is het vastleggen wel waard vonden wij. Tenslotte hebben we ook ‘the making of’ van Aron zelf gefilmd, gefotografeerd en beschreven (punctie en terugplaatsing). Echt? Ja echt! Daarnaast heeft ze ook het personeel niet in de weg gelopen. Zij konden hun werk prima uitvoeren. (zij vonden het juist wel leuk en interessant, want het was voor hen voor het eerst)

~~~~

En dan...Eindelijk! Na een tijd wachten kregen we bericht dat Getsje klaar was. Daar was dan ons geboorteverhaal op beeld. Het is een film(pje) geworden met foto’s van het begin tot het einde. We gaan langs bij Getsje en we bekijken het filmpje met zijn vieren.

We waren… we zíjn… onder de indruk. Tranen vloeien en het gevoel komt weer terug. Ik kijk naar twee opgewonden koppies in afwachting van, de heftig wordende weeën, het bemoedigende personeel, mijn lief die zijn best doet mij te ontlasten en zijn onmacht, het harde werken, de oerkrachten die aan het einde nodig zijn en dan……dan naar het perfecte kleine mensje dat ik aanpak en op mijn borst gelegd wordt, een trotse blik van een papa en een opgeluchte en verwonderde mama.

Even ben ik terug naar nu: Ik kijk naar Aron op mijn schoot, hij kijk me met grote ogen en open mondje aan, alsof hij voelt dat dit bijzonder is en ik slik nog even verder.

Terug naar het filmpje…

Op het beeld komen de foto’s voorbij van Aron, van hoe hij in mijn buik opgevouwen zat, het wegen, temperaturen, aankleden, enzovoorts, zijn kleine gerimpelde handjes en voetjes. Je ziet Aron per beeld al veranderen van verfrommelde frummel naar frummel. Je ziet ons bijkomen, ons eerste beschuitje eten en uiteindelijk met zijn drieën naar onze kamer lopen en trots bij de wieg staan.

PRACH-TIG!

We hebben Getsje persoonlijk al bedankt, maar bij deze doen we dit nogmaals. Want behalve dat ze de foto’s heeft gemaakt, was ze ook eigenwijs. Ze kwam vroeg in het ziekenhuis. Mijn blik sprak volgens haar boekdelen ‘Wat doet zij hier NU al??’. Gelúkkig was ze eigenwijs, want anders had ze nooit ons verhaal compleet gehad (de bevalling ging snel!).

Omdat het zo druk was in het ziekenhuis, moest het personeel overal en nergens zijn, waardoor we veel alleen werden gelaten. Tevens had het personeel niet verwacht dat het zo snel zou gaan.

Daar zitten dan een aanstaande papa die niet weet wat hij moet doen en een aanstaande mama die niet weet wat haar overkomt! Maar daar was Getsje die mij bemoedigende woorden toesprak en mijn lief aangaf wat hij voor mij kon doen.
Dus voor bevallingsbegeleiding is Getsje wederom geschikt, haha!

En wat men vaak vergeet…. het is niet alleen het maken van de foto’s. Getsje heeft zich de periode rondom mijn uitgerekende datum vrij gehouden om standby te staan, had een oppas geregeld voor haar zoontje, waar hij elk moment terecht kon, want als je weg moet, moet je weg. En na de bevalling begint het uitzoeken en het bewerken van de foto’s tot een filmpje. Er zit gewoonweg veel werk in!

Getsje doet het met alle liefde en dat zie je terug.

We zetten het filmpje niet openbaar, maar willen wel een aantal foto’s met jullie delen om jullie een idee te geven van wat er gefotografeerd is. Misschien stel je je mening bij. Misschien ook niet. Ons maakt het niet uit. Wij zijn ontzettend blij dat wij Getsje erbij hebben gehad.

Uiteraard hebben wij Getsje betaald, maar het resultaat…. dat is ONBETAALBAAR!







Getsje Vijn Fotografie is te vinden op facebook! 












Reacties (1)

Hallo Floepske,

Wat waren wij blij dat jij was blijven ‘plakken’. En ook verbaasd.

Het heeft mama wel enige tijd gekost om echt te geloven dat je er was.. én bleef. Niet heel vreemd, met de lange aanloop op de zwangerschap én het gegeven dat het hartje van je grote broer of zus het helaas niet bleef doen.
Een muurtje van zelfbescherming had mama gemetseld. Stap voor stap doorliepen we onzeker en voorzichtig de eerste weken. Met elke echo werden er kleine stukjes cement tussen de stenen weggeslagen.

Toen je met 19 weken en 4 dagen, jezelf liet voelen door in mama’s buik rond te klotsen en we met 20 weken en 2 dagen je op de echo zagen, compleet, bewegelijk en goedgekeurd, liet mama het muurtje verder afbrokkelen. Er werden kleertjes en spulletjes gekocht, gefantaseerd en mama’s buik begon ook eindelijk te groeien.

De weken erna vlogen voorbij. Er werd hard gewerkt aan je kamertje door papa en een klein beetje geholpen door mama. Je meubeltjes werden in elkaar gezet, wasjes gedraaid en mama genoot steeds meer van je borstcrawl en rugslag die jij in haar buik aan het doen was.

Toen was mama 37 weken zwanger en mocht je komen. Wij hadden alles thuis klaar voor je en medisch gezien was het ook toegestaan. Maar je maakt geen aanstalten, dus mama geniet van haar verlof, rommelt wat in huis, slaapt, rust, doet wat bezoekjes of ontvangt ze. Kortom.. alles rustig aan, want je zou elk moment kunnen en mogen komen.

Vandaag is het 1 april 2015 (geen grapje), 40 weken en 4 dagen zwanger, en je zit nog steeds warm in mama’s buik. Alsof je zegt : ‘mama, jij wilde graag zwanger zijn... dus dan blijf ik ook echt mijn tijd uitzitten’.

~~~~

Lieve Floepske, dankjewel dat je mama zoveel tijd hebt gegeven om volop van jou te genieten in mijn buik en te wennen aan je komst.
Ik begrijp heel goed dat het spannend voor je is om de grote wereld in te stappen. Papa en mama vinden het ook heel spannend.
Maar mama is er klaar voor om je te delen. Dan kan ook papa jou dragen en beschermen, zoals ik al die tijd heb mogen doen.
Je mag je warme privé-zwembad achterlaten, en je laten verwelkomen in een warm bad vol liefde.

Dikke tút van je mama





Reacties (4)

Hormonen, pfff.. ik dacht dat ik ze nu wel kende na ze zoveel jaar ingenomen/geprikt te hebben."
De natuurlijke hormonen die ik nu beleef geven op hun beurt ook pieken die zo enorm vermoeiend kunnen zijn.

Je vliegt de zwangerschap ook lekker door of niet?’ hoorde ik laatst iemand zeggen. Ik probeer inderdaad niet te veel te mopperen, maar ook ik heb wel kwaaltjes. (o.a. bekkenpijn, misselijkheid die weer de kop op steekt, zwangerschapsdiabetes wat vooral ‘gedoe’ oplevert en last van tintelende/dove ledematen). Maar die kwaaltjes mogen er ook best wel zijn. Het gaat met Floepske helemaal top en dat is het allerbelangrijkste! Daar doe(n) ik/we het voor! 

Geestelijk daarentegen is het (zoals de meeste van jullie weten) best moeilijk geweest om echt te geloven dat ik zwanger ben. Vanaf de 20 weken echo brokkelde de opgebouwde muur pas stukje bij beetje af (en dat is helemaal nog niet zo lang geleden). De bovengenoemde kwaaltjes helpen me trouwens heel goed bij de bewustwording dat ik leven in mij draag. Niet dat ik het nu nog geloofwaardig zou kunnen ontkennen met een dikker wordende buik en genoeg beweging erin, maar toch helpt het me nu nog steeds.

Door het klussen op de benedenverdieping duurde het ook even voor we in de babykamer bezig konden gaan, wat op een bepaald moment ook wel in mijn nek begon te hijgen, want de weken vliegen plots ook voorbij, maar inmiddels is de babykamer ook zo goed als af en heb ik daarin rust. Fijn! (daardoor heeft mijn lief ook meer rust, want ik zit ‘m niet meer zo op zijn nek. Sorry pop!)

Ik wilde het kamertje graag af hebben voor mijn eigen gevoel. Nu kan ik binnen lopen wanneer ik wil en eraan proberen te wennen. Fantaseren dat er straks een echt klein levend wezentje in het wiegje komt te liggen en de kleertjes die gewassen in de kast liggen ook echt gedragen zullen worden door ons ‘product’. Mezelf voorbereiden voor zover dat maar enigszins mogelijk is.

Want ja, ik ben ook bang. Ik heb vooral één grote angst ….  dat het me straks allemaal zal overvallen met alle gevolgen van dien. Omdat het geloven van de zwangerschap pas laat kwam, ben ik bang dat wanneer Floepske er is, ik… hoe zeg je dat… in een gat val? Het niet kan geloven? Niet weet hoe ik ermee om moet gaan? De kluts kwijt raak?
Jaren ben je bezig geweest om zwanger te worden en dan ‘ineens’ is daar een kindje….

Nu hebben alle aanstaande ouders zo hun angsten natuurlijk. Je gaat iets onbekends tegemoet.

Toch denk ik dat de situatie anders is mét een medische voorgeschiedenis.

Gemiddeld 40 weken zwangerschap… tegenover een (in ons geval) flink langere periode van vechten. (ik moet er trouwens niet aan denken dat de zwangerschap ook zo lang zou duren hoor, pfoei!). Het vechten was niet leuk –understatement- , maar het was wel vertrouwd… hoe raar dat ook mag klinken.

Tja… hormonen.. hormonsters… het zijn soms lastige dingen die je flink dwars kunnen zitten in je kop.
Ik hou dan steeds maar weer in mijn gedachten.. het komt zoals het komt.. het gaat zoals het gaat en loop vervolgens maar weer even Floepske’s kamer in, verplaats weer wat onzinnigs en strijk over mijn buik.

Floepske, we gaan ons best doen, om voor jou de beste ouders te zijn die we kunnen zijn.  We konden de strijd vooraf aan… we kunnen de verandering straks ook aan.





Reacties

In mijn vorige blog meld ik dat we bij de ‘gewone’ zwangere stellen horen. Expres dat ene woord tussen aanhalingstekens…

Ik ben niet meteen vergeten hoe het is om de wens te hebben, terwijl het niet lukt. Om in de medische molen te zitten. Om andere zwangeren hun buik te zien groeien en verhalen te horen, terwijl je zelf zo graag wilt. Om steeds weer die nare hormonen te moeten spuiten en de behandelingen te moeten ondergaan, terwijl je niet weet of ooit zal lukken. Om moodswings te hebben door dat spul. Om onzeker te zijn over de toekomst en je jezelf ook al  probeert voor te bereiden op een toekomst zonder kind(eren). Om steeds weer opnieuw de moed bij elkaar te rapen, na een teleurstelling. Om je emoties niet de overhand te laten nemen, als je op een poppeslok bent. Om bij te moeten komen na een kinderverjaardag. Enzovoorts enzovoorts. Terwijl ik dit typ, rollen de tranen weer over mijn wangen, want het gevoel zit nog steeds heel oppervlakkig, heel dichtbij.

Ik vergeet niet zomaar hoe het is om ‘aan de andere kant’ te staan. Ik doe dan ook heel graag mee voor Moeders voor Moeders om een kleine bijdrage te kunnen doen voor iedereen die ik het ook zo gun om zwanger te mogen worden.

De jaren hieraan voorafgaand draag ik altijd met me mee. Het gevoel zal heus afzakken met de tijd, maar vergeten doe ik het nooit. Het heeft me gevormd, geleerd anders te kijken naar dingen en situaties. Het heeft er ook voor gezorgd dat vriendlief en ik sterker zijn geworden, samen, maar ook los van elkaar en we weten heel goed wat we aan elkaar hebben. Er zijn relaties hechter van geworden en misschien heb ik door mijn ervaring en openheid hierover ook anderen iets mee kunnen geven.

Eén tip die ik kan geven voor wanneer je iemand in je omgeving hebt die zwanger wil worden en het lukt (nog) niet, of jij bent het zelf (dus vanaf beide kanten gezien).
Wees eerlijk tegen de mensen die je belangrijk (genoeg) vindt en zeg wat je voelt of denkt (uiteraard wel op zo’n manier dat je rekening met elkaars gevoel houdt).
Net doen alsof het er niet is, elkaar ontwijken en/of doodzwijgen lost niets op. Pas door te praten weet je hoe de ander over dit onderwerp denkt en wat hij/zij voelt. Geef gerust aan dat je niet weet hoe je ermee om moet gaan. Pas dan weet je of het onderwerp voortaan ontweken of besproken moet worden. Beslis dat niet in je eentje, maar met elkaar.




Reacties

Toen hoorden we dus bij de ‘gewone’ zwangere stellen en konden we ook ‘gewoon’ naar een verloskundigenpraktijk. Er zit eentje in Sneek, dus kiezen was niet nodig. Toen ik 11 weken en 2 dagen zwanger was hadden we daar een intake. Het was een kennismaking en we liepen een lijst met vragen na. Onder andere over onze medische geschiedenis en die van de familie. Ook kregen we de vraag of ik mee wilde gaan doen aan Centering Pregnancy (CP). Dit wordt nog niet veel in Nederland gedaan en de praktijk doet dit zelf zeer succesvol sinds 2013.

In plaats van dat er een kwartier wordt ingepland voor je controle (bloeddruk meten, hartje luisteren en mogelijkheid om vragen te stellen enz.) is er een twee uur durende meeting met medezwangeren, met dezelfde controle, maar ook krijgen we informatie ter voorbereiding op wat is én gaat komen, vragen kunnen gesteld worden en je kunt ervaringen uitwisselen met elkaar. Ik zie het als een soort zwangerschapscursus (neeeeeee.. geen pufcursus) en controle in één.

Met een aantal folders over o.a. de CP, in welke situatie hen te bellen, kraamzorg en nog meer,  liepen we de praktijk weer uit, om meteen maar bij het ziekenhuis bloed af te laten nemen. Want ook dat moest gebeuren.

Een week later, zo’n 10 uren nadat we in ons bedje gekropen waren, na een heerlijk weekendje Valencia, mochten we alweer naar de praktijk. Deze keer voor een echo en als het goed is, horen we voor het eerst het hartje. Ook al was ik echt de hele vlucht naar Valencia zo beroerd als een kat en viel me dit weekend ook best wel een beetje zwaar, was ik wederom gespannen. 12 weken en 2 dagen ver zijn we nu.

Ik ging liggen en knoopte en ritste mijn broek maar los, want zo hoort dat toch? Neem het me niet kwalijk, maar een echo op deze manier had ik nog niet eerder gehad. Ik was tot nog toe alleen bekend met inwendige echo’s. Een kneep warme gel en G. bewoog het echo apparaat over mijn buik. Binnen no time zagen we op het beeldscherm Floepske en keken naar een ‘jumping fetus’. Floepske sprong een paar keer en deed een halve koprol, armpjes bewogen. Alles zag er goed uit.
Zonder dat ik het door had, zette G. de doppler op mijn buik en hoorden we een duidelijke snelle hartslag. Ik brak…. Zo bijzonder! Vriendlief betrapte zichzelf erop dat hij met open mond naar het scherm had gekeken en ik begon te schokken van het huilen (waardoor Floepske dus niet goed meer te zien was). Een tissue, een kus van lief en ik herpakte mezelf weer. We zijn de ‘keuring’ door!
Met een foto op zak liepen we nog helemaal onder de indruk terug naar de auto.

Er klopt een hartje onder mijn hart!



Reacties

Het is lastig om te geloven dat het nu echt raak is geweest. Ik voel me ook niet anders dan anders. Ook bij het bezoekje van de consulente van Moeders voor Moeders was ik zenuwachtig voor de test, die overduidelijk positief was. Zou het misschien echter worden bij de echo?

Op de eerste maandag van onze vakantie mochten we voor een echo naar de kliniek. Volgens de berekeningen was ik bijna 7 weken zwanger.  Ik was zo gespannen als een veer en hield me maar net groot toen we de kliniek in liepen. Toen M. (die ook bij de punctie zo lief was) even snel in de wachterkamer langs kwam om me te feliciteren brak ik. Ik wilde maar één ding… kijken! 
Dus toen J. ons ophaalde was dat ook het eerste wat we deden. Zo snel als kon lag ik met mijn benen in de beugels. Kom maar op!

Aan – uit- aan – uit – aan – uit. Daar was het ieniemini kleine boontje met een nog kleiner knipperlichtje. Een zucht van opluchting ontsnapte. Jeetje… ongelofelijk! Het is echt zo! Onze eerste ontmoeting met ‘Floepske’. Waarom Floepske? Omdat de eiblaasjes ‘floep’ leeg werden gezogen en de embryo ‘floep’ met een vaart naar binnen werd geblazen.

Ons Floepske is blijven plakken! Weer een stap(je) verder!

En als je dan denkt dat ik nu gerust ben… dan heb je het mis. Heel erg mis! Terwijl we shopten voor babycadeautjes voor een ander, lieten we alles wat we voor onszelf leuk vonden liggen. Het is te vroeg. Whatsappjes van anderen die vertelden dat zij al wel wat hadden gekocht vond ik eng… want wat als?

Drie weken later (10 weken en 2 dagen zwanger), de laatste vrijdag van onze vakantie, mochten we weer voor een echo naar de kliniek. De laatste keer bij de kliniek, dus dat betekende ook afscheid nemen (en oh oh oh.. ik ben daar zo slecht in).

Ja.. ik had de afgelopen wel wat vlagen van misselijkheid gehad, maar ja…ik ben ook een week ziek geweest tijdens de vakantie. Verder heb ik niet hoeven spugen en andere bekende zwangerschapskwaaltjes had ik ook niet.
Omdat een vorige keer we ook een knipperlichtje mochten zien en het vervolgens helaas mis is gegaan, hangt er nu nog meer spanning omheen.

Al tranen wegslikkend (ikke) liepen we de kliniek binnen.

De dames van de kliniek wilden me al feliciteren, maar ik wilde eerst kijken en dan pas felicitaties ontvangen. Dus weer lag ik hopsa, snel in de beugels.
Wat we toen zagen was zo bijzonder. Het vlekje was een mensje geworden. Hoofdje, lijfje, er werd druk bewogen en zelfs ‘gezwaaid’ door Floepske. Vooral niet te vergeten… het knipperlichtje deed wat ie moest doen. KNIPPEREN!
We konden er wel uren naar blijven kijken.

J. drukte ons op het hart dat we gerust konden zijn. Dat we nu écht konden gaan genieten. Dat we de medische kritieke periode nu voorbij waren. Garanties zijn er nooit, maar we horen bij de ‘gewone’ zwangeren.

Het is bijna niet te geloven en het moet dan ook echt nog bezinken. Met een filmpje en foto op zak, nemen we al knuffelend (en ik snikkend) de felicitaties en ontvangst  en afscheid van (bijna) alle lieve schatten van de kliniek (niet iedereen werkte). Ik ga ze missen, dat weet ik nu al.




Reacties (1)

Nu is het een kwestie van wachten. De eerste week vind ik nooit erg. De tweede week wordt het al wat spannender… en omdat ik weer moet ‘proppen schieten’ komt er nog een kleine week achteraan voordat we kunnen testen en zeker weten of het raak is geweest of niet.

De maand juli is een maand met veel bijzonderheden. Bijgelovig ben ik wanneer het me uitkomt. En hoe deze poging ook afloopt, we hebben er in elk geval een ervaring bij.

Deze maand zie ik een ooievaar op een lantaarnpaal waar ik onder door reed, een dagpauwoog vloog in huis, tussen onze gastenboekvlinders voor het raam door (ben jij dat pa?) en ook vliegt er een hommel in de keuken. Ik verdraai de uitspraak gewoon naar ‘de bloemetjes en de hommeltjes’.

Een vriendin is ten huwelijk gevraagd, een andere vriendin wordt moeder. Zwager, schoonzus en hun kleine meid maken een nieuwe start in een nieuw huis in een andere woonplaats. Allemaal levensveranderende gebeurtenissen.
Onze keuken wordt deze maand geplaatst en weer red ik een dagpauwoogvlinder uit een benarde positie. Er gebeurt vanalles, waardoor de tijd ook lekker verstrijkt.

En dan… dan heb ik een paar dagen allesoverheersende knallende koppijn. Oei. Dat is geen goed teken. De moed zakt me in de schoenen. Dit is alle andere keren voor mij het teken geweest dat het mislukt is, dat ik volgende week ongesteld ga worden. Tekenen dat het wél gelukt zou zijn heb ik ook niet. Niks nada noppes, alleen die enorme koppijn en ik bereid me vast voor op een teleurstelling.

Vriendlief en ik zijn even de stad in en kom daar een vriendin tegen. Ik voel iets… zou ze? Maar ik durf het niet te vragen. Geen geschikt moment, geen geschikte omgeving en ik voel mezelf ook niet sterk genoeg, dus laat het voor wat het is. We babbelen even over algemene dingen.

Een week later belt ze me op. Ik weet al genoeg, maar ik begin eerst mijn verhaal over de IVF te doen. Dan ben ik dat maar kwijt. En dan… dan komt het hoge woord eruit, ja! Ze is zwanger! Na de nodige felicitaties.. en geruststelling naar haar toe (ze zag er zo tegenop om het te vertellen) hangen we op.

Vriendlief en ik bespreken wanneer het voor ons handig is om te testen. Hij is namelijk morgen weg en overmorgen ook. ‘Doen we het nu, dan ben ik er ook om je te troosten indien nodig’ zegt ie.
Ik doe de test, leg ‘m op tafel en ondertussen rommelen we op de telefoon en kijken we tv.
Na een aantal minuten pak ik, met mijn hand bovenop de uitslag, de test op, zodat we tegelijk kunnen kijken. Ik trek mijn hand weg en we zien iets. Iets wat we nog nooit eerder hebben gezien. We kijken elkaar vragend aan. ‘Zie jij het ook?’ en ik schiet vol. ‘Huh? Nee toch? Wacht… even bij ander licht kijken’ en we lopen naar het keukenraam. Het staat er echt! Er staat een streepje! We vallen in elkaars armen, dit is zo onwerkelijk!

Ik stel wat mensen op de hoogte en de telefoon bliept en zingt er op los. Heerlijk om ook eens goed nieuws te kunnen melden! We zijn weer een stap verder!

Het besef en geloof is er lange tijd niet. Maar testen liegen niet… ook de 6 testen die ik in de komende periode doe. IK BEN ZWANGER!  





Reacties (1)

Deze blog zou je al gelezen kunnen hebben. Ik heb deze nl. eerder op een andere pagina geplaatst, dit omdat ik toen nog niet iedereen ALLES wilde laten weten.

In de wachtruimte van het ziekenhuis hebben we meteen een gesprek met een ander stel. De horrorverhalen vliegen me om de oren, evenals haar waarschuwingen dat we het niet moeten onderschatten. Gelukkig bezitten we over een dosis gezond verstand en hebben ook wij het nodige meegemaakt, anders was ik gillend weggerend, terwijl ik eigenlijk wel uitkeek naar dit moment.

Op de gang loopt een meneer met een karretje van kamer naar kamer en een vrouw die dezelfde kamer in en uit loopt met ‘rietjes’. Ik ken de routine hier niet. Het is nieuw. Nieuw ziekenhuis. Nieuwe mensen. Nieuwe ervaring. Dan wordt onze naam genoemd. Het gaat gebeuren! Ik wil opspringen, maar bedenk me meteen dat mijn buik nog gevoelig is én het hebben van een megavolle blaas helpt ook niet echt mee.

We schudden meneer en mevrouw de hand. Mevrouw vertelt ons dat van de 9 rijpe eicellen er 3 zijn bevrucht. Ze laat aan de hand van plaatjes zien hoe de celdeling verloopt en wat de verwachting is per dag. Twee van onze embryo’s zijn 8-cellig wat top is! Eéntje is ingevroren en eentje gaat straks bij mij naar binnen gebracht worden. De derde eicel blijft achter met ontwikkeling van de celdeling. Ze geven het nog een dagje, maar de verwachting is dat deze geen spurt meer zal maken. We vragen waarom ‘maar’ 3 van de 9 bevrucht zijn geraakt. Of er een verklaring voor is, maar nee, dat is er niet.  

Ik ga in de stoel liggen met mijn benen in de beugels. Routine. De stoel gaat omhoog, mijn vriend ‘de eend’ mag zijn snater gebruiken, een klotter gel op mijn buik en zie op de echo een volle blaas, een baarmoeder én er verschijnt een rietje in beeld. Wanneer deze op zijn plek zit verlaat mevrouw de ruimte om een ander rietje op te halen met onze embryo erin. Terwijl wij wachten kijk ik naar het gezicht tussen mijn knieën. Meneer vraagt wat over de kliniek, vertelt dat één van de gynaecologen van de kliniek alles eigenlijk bij hen in het ziekenhuis heeft geleerd. Ik bevestig dat. Het is ff stil. Meneer kijkt naar de echo.. glibbert met het apparaat over mijn buik, alsof hij ook maar even wat doet om de tijd te verdrijven.

Mevrouw komt weer terug, het ene rietje wordt in het andere rietje gebracht en we zien hups, zo iets wits in mijn baarmoeder vliegen. We giebelen ervan! Het witte is een luchtbelletje wat mee is gegaan.  Mevrouw loopt weer met het ene rietje de kamer uit om te checken of de embryo er echt uit is. Meneer maakt een afdrukje van de echo voor ons en ondertussen moet wachten we weer.

Ik kijk weer naar het gezicht tussen mijn knieën en moet een lach inhouden, daar zit ie dan.. voor de zoveelste doos van de dag. We hebben t wat over de vakantie, maar ja.. t is toch anders zo’n gesprek met de benen omhoog, dan wanneer je met elkaar aan de borrel zou zitten, dus het is weer stil. Gelukkig komt mevrouw weer binnen met het goede nieuws dat t goed is gegaan. Fijn! Ook fijn dat ik weer verlost kan worden van alle lichaamsvreemde items.

Na het succeswensen voor het wachten, worden we alleen gelaten. Ik moet 10 minuten blijven liggen. Routine. Vriendlief en ik zijn blij. Ik ben een beetje, een soort van zwanger nu! Het wachten en duimen is begonnen. De minuten kruipen deze keer voorbij.
Dan mag ik me weer aankleden en we kunnen naar huis. Maar eerst nog wat anders. Ik roetsj de kamer uit met maar 1 doel! Aaaaah..heerlijk! Wat kan plassen een genot zijn!

Onderweg naar beneden lopen we voorbij een snoep- en drankjesautomaat en we kopen een Kinder bueno. :) Zet ‘m op kleine embryo, nestel maar lekker in. Blijf maar fijn plakken.


Reacties (1)
Categorieën
Wie is ze?

Feitjes:
Blond, dertiger, Fries, alive and kicking, vriendin van, bazinnetje van, secretaresse, creatief, houdt van gezelligheid, van feestjes en van (de muziek van) 3 Volendamse heren; dit vaak combinatie met elkaar.

Eigenschappen
Dat is aan jou om daar achter te komen.

~~~~~~

Mijn: webwinkel

Mijn: email

 

Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl